Wegwerpmaatschappij

prullenbak

YOLO! You only live once. Zo lijken wij ons leven te willen leiden. Want als je maar een keer leeft, moet je er ook het beste van maken. Toch?

Ik merk dat door deze houding er een verschuiving is opgetreden ten opzichte van vroeger. Ja, ik ben 32 jaar en vroegâh was alles beter… Bijvoorbeeld als je het hebt over werk. De meeste mensen die ik ken van de oudere generatie werkten zo ongeveer hun hele leven bij dezelfde werkgever. Mijn oom ging begin dit jaar met pensioen en nam na 35 jaar afscheid van zijn werkplek. Pfoe, zoals de meesten van jullie moet ik daar niet aan denken. Zo lang bij hetzelfde bedrijf, in dezelfde functie? Ik krijg het er benauwd van als ik er aan denk. Nee hoor, ik wil mijn droombaan uitvoeren. En dat is een tijdelijk iets. Wat ik nu geweldig vind, kan ik over vijf jaar totaal niet interessant meer vinden. En als ik het niet leuk meer vind, ga ik op zoek naar wat anders. Er is altijd wel een betere of leukere baan te vinden. Je leeft maar één keer en het leven is te kort om te verdoen met een stomme baan. Gevolg is dat mensen een megadikke CV hebben met een heleboel tijdelijke contracten. Die hele cultuur van tijdelijkheid is ook al overgeslagen op bedrijven zelf. Er zijn geen lange termijnblikken meer, maar de korte termijnaanpak regeert. Vaste contracten uitgeven, liever niet. Ik merk bij mezelf die onrust ook. Ik heb een vaste baan waar ik ook nog eens tevreden over ben, en toch zit ik me regelmatig af te vragen of het ergens anders beter is. Misschien moet ik de vacatures toch in de gaten houden… Nee, ik zit goed op mijn huidige plek. Het is een groot bedrijf met heel veel verschillende afdelingen waar ik mijn functie in principe gewoon uit zou kunnen oefenen, en toch.

Ook in relaties merk ik het. Ik verwijs weer even naar die oudere generatie die 40, 50, 60 jaar getrouwd blijven. En wij, je leeft maar één keer en het leven is te kort om in een niet-ideale relatie te blijven. Als het niet meer perfect is, kappen met die hap en op naar de volgende. Waar is de tijd gebleven van het kiezen voor elkaar? In voor- en tegenspoed. Nee, ik heb het niet per se over het huwelijk. Daar heb ik namelijk niets mee. Toen het even niet goed ging tussen mij en vriendje H. waren er snelle reacties met: je moet toch gewoon gelukkig zijn en dat ben je nu niet. Dus ik moest dan elders op zoek naar dat geluk, want YOLO. En ja, ik geef toe dat dat ook door mijn hoofd heen was geschoten, direct gevolgd door: nee, ik heb voor hem en voor ons gekozen. Wij hebben allebei onze persoonlijkheden en dat botst soms. Dat betekent echter niet dat ik onze relatie zo weggooi. En uiteraard begrijp ik dat anderen hun relatie ook niet zomaar weggooien, maar dat het een weloverwogen keuze is. Maar is het niet opvallend dat er tegenwoordig veel meer relaties sneuvelen dan vroeger?

Alles wat niet helemaal perfect meer past wordt weggeworpen of vervangen door iets beters, iets nieuwers, iets uitdagenders. Hoeveel mensen ken jij die van baan naar baan hoppen? Hoeveel relaties lopen er stuk in jouw omgeving? Volgens mij allemaal gevolgen van de YOLO-cultuur. En ik vraag mij af of we onszelf niet ontzettend gaan tegenkomen.

Wat vind jij?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

8 gedachten over “Wegwerpmaatschappij”

  1. I feel you. We werpen alles sneller weg, relaties, apparaten, spullen, werkgevers (andersom ook)….Het gaat snel. Ik hoop tegen de tijd als mijn dochter een volwassen vrouw is alles van vroegaaaahhhh terug komt.

  2. Geloof niet dat ik wat dat ik zo’n weggooier ben. Werk alweer een aantal jaar bij dezelfde werkgever en hoop daar nog wel even te blijven. Maar zeker niet tot aan m’n pensioen, dat dan weer niet.

  3. Ik kan me op zich wel vinden in het gedachtengoed van de YOLO-cultuur. Het leven is ook echt veel te kort om ongelukkig te zijn. En in die zin ben ik blij dat je niet meer, net als vroeger, met de nek wordt aangekeken als je (als vrouw) gaat scheiden. Maar ik denk dat het verkeerd gaat als je je geluk zoekt in avontuur. Zodra sleur intreed in relatie/werk is het niet meer leuk en is het op naar de volgende, terwijl wat je had in feite niet eens zo slecht was. En als je zo door het leven gaat val je op een gegeven moment wel door de mand. Het staat namelijk niet zo mooi op je (liefdes-)c.v.

    1. Klopt, dat is ook meer wat ik bedoel. Als de eerste tekenen optreden van sleur of niet meer precies zo leuk zijn als eerst, dat dingen/personen/relaties worden afgedankt en er naar vervanging wordt gezocht. Het lijkt altijd maar leuk te moeten zijn en als dat niet zo is, is er iets mis ofzo. Terwijl het leven gewoon bestaat uit zowel gelukkige als ongelukkige momenten. Het hoort er gewoon bij, maar onze tolerantie ervoor lijkt te verdwijnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *