bloesem

Vrijwilligerswerk: maatje zijn

Eigenlijk wilde ik al langere tijd maatje zijn van iemand die dat nodig heeft. Iemand die om welke reden dan ook in een isolement is beland, iemand die om welke reden dan ook niet helemaal geaccepteerd wordt door de maatschappij, iemand die behoefte heeft aan contact. Toen ik net verhuist was en zeeën van tijd over had in mijn nieuwe woonplaats, zag ik een oproepje in de plaatselijke krant. Ik reageerde direct.

Na een kennismakingsgesprek met de coordinator van het project, kon ik ‘kiezen’ uit een aantal namen waarvan hij het idee had dat die wel bij mij zouden passen. Ik koos degene waar ik nu nog maatje van ben. Inmiddels is dat een jaar geleden. We gaan al een jaar met elkaar, zoals ze dat hier zeggen. Onze kennismaking was een beetje onwennig. We zaten daar samen met de coordinator. Het leek wel een eerste date, met begeleiding erbij. We vertelden wat over onszelf, ondertussen glurend naar de ander, een beetje gespannen, een beetje verlegen. Na de kennismaking konden we allebei nadenken en aangeven of we het zagen zitten met elkaar. Gelukkig waren we allebei positief.

bloesem

Vanwege lastige situaties thuis, sprak ik mijn maatje altijd buitenshuis. We gingen bijvoorbeeld wat drinken samen, later maakten we uitstapjes naar Amsterdam. Ook om wat te drinken, maar bijvoorbeeld ook om te shoppen of naar NeMo gaan. Ik zag mijn maatje steeds meer opbloeien. Regelmatig heb ik mij afgevraagd waarom mijn maatje eigenlijk aangemeld was voor het maatjesproject. Het grappige was dat we ongeveer even oud zijn en we het ook oprecht goed met elkaar kunnen vinden. We hadden eerlijke en diepgaande gesprekken. Dat maakt het voor mij soms ook lastig. Waar ligt de grens dan?

Toen ik mijn maatje leerde kennen was er nog weinig sprake van echt actief dingen doen. In het afgelopen jaar is dat ontzettend veranderd. Er ontstonden dingen om naar uit te kijken, dromen, zoals: studeren, op kamers gaan. Werk was er inmiddels, er werd uitgegaan en er waren serieuze dates. Mijn maatje zei zelfs nog tegen me dat het nu weer voelde zoals het hoorde: ‘dit ben ik’. Doodnormaal leek het allemaal. Tot er een afspraak werd afgezegd en ik daarna niets meer hoorde. Na wat berichtjes te hebben gestuurd nog steeds geen reactie. Ik heb een aantal keer gebeld en een mail gestuurd. Toen ik nog steeds niets hoorde, begon ik mij een beetje zorgen te maken. Het gekke was dat het zo goed ging met mijn maatje dat ik mij geen zorgen maakte over dat er iets ernstigs gebeurd zou zijn.

Ik mailde de coordinator over het feit dat ik geen contact kreeg. Na een paar dagen kreeg ik een mail terug: het ging niet goed met mijn maatje. Er was sprake van een psychiatrische stoornis (vandaar het maatjesproject) en er was een flinke terugval geweest. Mijn maatje was opgenomen op een gesloten afdeling. Dit is inmiddels al een tijdje terug gebeurd, maar nog steeds heb ik geen direct contact kunnen maken. Gelukkig mocht ik wel een kaartje sturen en dat heb ik ook gedaan. Helaas moet ik nu afwachten. Ik krijg af en toe nieuws dat het wel langzaamaan beter gaat. Omdat we echt een goede band hadden opgebouwd, vind ik het heel erg dat ik niet even kan laten weten dat ik er nog steeds ben.

Helaas hoort dit er ook bij. Mijn maatje vertelde mij ook dat er eerdere maatjes waren geweest en dat het zo zwaar was om iedere keer als alles weer leek te zijn opgebouwd, er weer een terugval kwam. Daardoor lijk je een beetje stil te staan. Ik ben in ieder geval dankbaar dat ik wel een rol heb kunnen spelen in de opbouwende periode van mijn maatje en dat ik iets heb kunnen doen. Misschien kan ik ook nog meer betekenen, maar de tijd zal dat uitwijzen. Het is voor mij in ieder geval geen reden om uit het maatjesproject te stappen.

Heb jij weleens meegedaan aan een vrijwilligersproject?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

6 gedachten over “Vrijwilligerswerk: maatje zijn”

  1. Wat goed van je dat je in ieder geval toch een kaartje hebt gestuurd en dat je je maatje niet zomaar laat vallen!
    Zelf ben ik via meerdere projecten ‘maatje’ of vrijwilliger geweest voor iemand. Ik heb dat zelf altijd als een erg dankbare taak ervaren. Met een aantal van hen heb ik, bijna een jaar na mijn verhuizing naar Belgie, nog altijd contact…

  2. Het lijkt me mooi om een maatje te zijn voor iemand. Goed dat je ondanks die terugval van je maatje toch contact blijft zoeken. Dat moet voor die gene toch fijn zijn, het idee dat je ondanks alles er toch nog bent!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *