Troetelberen op de autoweg

uitzicht auto

Op 29 juli 2003 heb ik mijn autorijbewijs gehaald. Ik was toen 20 jaar. Wij hadden thuis geen auto en we woonden in Amsterdam. Genoeg redenen om je autorijbewijs niet te halen. Toch deed ik het, omdat ik thuis woonde en mijn geld toch ergens aan uit moest geven.

Na het halen van mijn rijbewijs heb ik een keer in de stationwagen van mijn zwager gereden, maar het vaakst reed ik in de auto van J. Hij was op dat moment mijn allerbeste vriend met wie ik letterlijk alles deelde. Omdat J. op zichzelf in een dorpje vlakbij Leiden woonde, was ik daar vaak te vinden. Het was alleen een gedoe als hij mij iedere keer ’s avonds nog naar huis moest rijden. Toen ik mijn rijbewijs had, reed ik mijzelf dus naar huis in zijn auto. In het begin was dat nog spannend, maar al snel ging ik het rijden superleuk vinden. Lekker in mijn eentje met de radio keihard aan. Ik genoot ervan. Totdat J. en ik gigantische ruzie kregen en ik het contact heb verbroken.

Sinds die tijd heb ik nauwelijks nog autogereden. Ik was toen, denk ik, een jaar of 22. Al mijn vrienden van thuis, maar ook al mijn studievrienden woonden gewoon in Amsterdam. Wat betekent dat je alles op de fiets doet, want dat is sneller en makkelijker. Er gingen jaren voorbij en de stap werd steeds groter. Ik bedacht mij wel steeds dat ik weer moest gaan rijden. Vaker heb ik ook op het punt gestaan om gewoon een auto te huren en te gaan rijden, maar uiteindelijk krabbelde ik steeds terug. De stap werd steeds enger. Als ik weer zou gaan rijden, moest ik het ook bij gaan houden wat betekent op regelmatige basis een auto huren. Ik vond kleding shoppen belangrijker, dus daar ging mijn geld naartoe.

Tot eind vorig jaar. Mijn rijbewijs was inmiddels verlengd terwijl ik al jaren niet had gereden! Ik belde een rij-instructrice op en deed mijn verhaal. Ik heb op zich geen angst om te rijden, maar de stap om na al die jaren weer achter het stuur te kruipen, die was gewoon te groot geworden. Ik wilde weer een keer of twee samen met een instructeur rijden om mij weer veilig te voelen. Zo gezegd, zo gedaan. Het rijden zelf was ik inderdaad niet verleerd, maar ik voelde me wel heel raar zo achter dat stuur. Normaal zat ik op de passagiersstoel. Mijn instructrice zei nog dat er misschien nieuwe verkeersborden waren bij gekomen die ik niet kende, maar als ik die zag kon ik dat aan haar vragen. Toen ik na een uur thuis zat, besefte ik mij dat ik helemaal geen verkeersborden had gezien. Niet omdat ze er niet waren, maar ik had blijkbaar niet opgelet. Zie je nou, dat was precies waar ik bang voor was. De handeling van het autorijden zelf is niet zo moeilijk, maar al die andere dingen die erbij komen wel, zoals ook borden in de gaten houden, zoals het andere verkeer in de gaten houden.

Na twee lessen vond ik het mooi geweest en heb ik een auto gehuurd om meteen een lange rit te maken, dus superspannend. Ik zat ontzettend verkrampt in die auto en durfde niet aan de knoppen van de verwarming te zitten, dus ik was ook nog eens verkleumd. Maar ik had het gehaald. Op de terugweg was het alweer donker. Nog een obstakel, in het donker autorijden. Ik moest alleen wel, want ik moest terug naar huis. Ik heb ontzettend omgereden, omdat ik meerdere keren niet van baan durfde te wisselen als er opeens gesplitst werd, maar I made it! 

Het was een overwinning. Nu probeer ik maandelijks een auto te huren en ik merk dat het steeds meer ontspannen wordt. Ik huur wel steeds een semi-automaat, maar binnenkort wil ik ook gewoon weer gaan schakelen. Jarenlang heb ik hier tegenaan gehikt en ben ontzettend blij dat ik de stap toch weer heb gezet en mijn angst overwonnen heb. Dit was een enorme beer op de (auto)weg die ik uiteindelijk toch maar ben gaan vertroetelen.

Heb jij weleens een grote angst overwonnen?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

Vergeet mij niet te volgen op Bloglovin’, Instagram en Facebook!

4 gedachten over “Troetelberen op de autoweg”

  1. Super dat je dit weer bent gaan oppakken na een lange tijd niet rijden. Zoals je zelf ook al schrijft zal het steeds weer wat makkelijker worden en meer vanzelf gaan. Hopelijk hoef je de volgende keer niet meer verkleumd achter het stuur te zitten. Succes!
    Ik heb helaas nog niet zo’n mooi verhaal, maar hopelijk komt dat nog!
    Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *