Thursday therapy

Therapie

Ik wilde weer een keer een update geven over mijn therapie. Sinds begin dit jaar ga ik één keer in de twee à drie weken naar een psycholoog toe, omdat ik merkte dat ik soms toch echt belemmerd wordt door allerlei gedachten en/of gedragingen. Voornamelijk gaat het dan om angst of schaamte ben ik al achter.

Mijn gesprekken verlopen heel wisselend. De therapeut maakte een keer een vergelijking met een water of zee of iets dergelijks. Ik vind het fijn om aan de oppervlakte te zwemmen, ook tijdens onze gesprekken. Althans die neiging heb ik, ook al vind ik het eigenlijk heel onprettig, want daar kom ik natuurlijk niet voor. Zij vraagt mij soms om even met mijn hoofd onder water te gaan en naar de diepte te zwemmen. Ook begrijpt ze dat dat eng is, maar dat het binnen de kaders van de behandeling een hele veilige duik is. Zij bewaakt de veiligheid. Op andere momenten is het ook prima om aan de oppervlakte blijven en van daaruit het water in te kijken. Dat stelde mij wel gerust. Ik hoef dus niet altijd naar adem te happen daar in dat diepe water!

Ik zei eerder dat mijn gesprekken heel wisselend verlopen. Als voorbeeld de laatste twee gesprekken. Tijdens mijn vorige gesprek voelde ik mij de hele tijd alsof ik dingen fout doe, alsof ik degene ben die zorgt voor het gemis aan een intieme connectie met sommige naasten. En als die connectie er wel is komt dat vast, omdat zij daar hard voor werken. En ja tuurlijk, ik ben meer een luisteraar, dan een prater. Maar ik weet ook dat het niet waar is dat ik geen bijdrage heb en daarom vind ik het extra erg dat dat misschien wel het beeld is wat anderen (of mijn psycholoog) van mij hebben. Mensen die wat verder van mij af staan, maar die ik wel belangrijk vind, hebben mogelijk dat beeld van mij! Dat doet pijn.

Tijdens het laatste gesprek heb ik mij totaal niet zo gevoeld. Dat kwam ook, omdat ik mij meer open opstelde en veel vertelde over wat er in mij omging. Waarschijnlijk als gevolg van de eerdere keer. Er blijkt een belangrijk thema te spelen, namelijk mijn angst om niet gehoord of gezien te worden. Mijn angst dat anderen mij als minderwaardig zouden bestempelen, als dom en onwetend. Ik kon zo drie totaal verschillende situaties van de voorgaande week opnoemen waarin dit thema speelde. Dat roept onvrede, boosheid, verdriet, frustratie en vast nog meer bij mij op. Terwijl ik mij wel uitspreek in die situaties. Toch ben ik bang dat zelfs als ik mij uitspreek, dat de ander mij niet hoort. En weet je, dat is dus eigenlijk ook precies wat er tijdens de vorige afspraak met mijn psycholoog gebeurde. Ik had het gevoel dat zij mij als minderwaardig, dom en niet bijdragend bestempelde. Damn, werk aan de winkel!

Voel jij dit ook weleens en hoe ga je daar dan mee om?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

5 gedachten over “Thursday therapy”

  1. Wat goed van je dat je hulp bent gaan zoeken. Ik heb vooral last van schaamte en een slecht zelfbeeld. Minderwaardig voelen komt bij mij helaas ook voor en dan denk ik… we zijn allemaal hetzelfde. Wat ben jij meer dan ik? Iedereen mag er zijn!

  2. Vervelend dat je het gevoel hebt dat mensen jou minder vinden. Ik denk dat het een hele stap is om meer open te zijn. Je kan dan ook veel beter worden geholpen en zal sneller stappen zetten, dus je bent echt op de goede weg 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *