Thursday therapy

Therapie

De afgelopen tijd probeerde ik tussen mijn afspraken met de psycholoog door eens na te denken over wat er ondertussen met mij gebeurde, of er iets veranderde. Steeds als ik daar over na ging denken, kwam bij mij vragen op als: wat is eigenlijk je probleem? Waar loop je nou echt tegenaan? Overdrijf je niet een beetje? Het leven gaat toch goed, ik heb een baan (met vast contract) waarbij ik mensen help, ik ben aan het werk, ik heb een relatie, ik heb een huis, ik heb vrienden, ik onderneem dingen. Tsja, eigenlijk loopt mijn leven wel een beetje. Waarom vond ik dan dat ik zo nodig in therapie moest (naast dat het gewoon onderdeel van mijn huidige opleidingstraject is)?

Ja pff, die vragen kon ik ook opeens niet meer zo makkelijk beantwoorden. Het ging inderdaad een tijdlang niet goed op mijn werk en ik was daar ongelukkig, ik heb een ontzettende relatiedip gehad vorig jaar waar bij we allebei niet wisten of we de relatie gingen voortzetten. Ik wilde van allebei de onderwerpen kijken wat mijn aandeel erin was. Op welke manier speelde mijn persoonlijke eigenschappen hierin een rol? Oh ja, inderdaad. En daarbij vormde het vermijden van emoties vast ook een belangrijk onderdeel.

Toen ik deze vraagstukken aan mijn psycholoog voorlegde begreep ze dat ik daarmee bezig was. Gedurende het gesprek kwamen we op het onderwerp weten wie je bent. En daarbij hoort natuurlijk ook weten wat je wil. Ik heb het idee dat ik wel degelijk weet wie ik ben, terwijl toen mijn psycholoog vroeg om deze vraag dan te beantwoorden, ik met een aantal algemene dingen aan kwam zetten. Het was ook een heel kort antwoord. Mijn conclusie was dus dat ik misschien toch niet zo goed weet wie ik ben, omdat het niet een ‘typische’ omschrijving van mezelf was. De vraag bleek echter te zijn of het antwoord inderdaad niet typerend voor mij was of dat ik mijzelf misschien liever een andere omschrijving zou willen geven. Oftewel, misschien moet ik gaan accepteren dat dit is wie ik ben. Dat ik wat rustiger ben, dat ik wat terughoudender ben, dat ik geen extravert persoon ben, dat ik mij wat liever op de achtergrond beweeg, dat ik niet een hele dynamische persoonlijkheid heb, dat ik eerst nadenk voordat ik iets zeg. Dat ik gewoon ik ben. Misschien moet ik helemaal niet op zoek naar mezelf, misschien moet ik op zoek naar acceptatie. De mensen om mij heen lijken het geaccepteerd te hebben, nu ik zelf ook nog.

Hoe tevreden ben jij over wie je bent?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

4 gedachten over “Thursday therapy”

  1. Knap dat jullie samen tot die conclusie zijn gekomen.
    De acceptatie kan een lastig iets zijn.. Wat zó jammer is, want het is helemaal niet “fout” of “raar” om terughoudender en wat stiller te zijn. Niet iedereen hoeft extravert te zijn. Een wereld vol extraverten zou volgens mij een enorme chaos worden.
    Ik hoop dat je de mooie punten van de eigenschappen die je noemde kunt en mag gaan inzien van jezelf. (Naar mijn idee zijn ze nu in jouw ogen nog negatief? Sorry als dat niet zo is)
    Veel liefs, Kim

  2. Goed van je dat je er wel over nadenkt allemaal. Je kan nog zoveel hebben, maar dat betekent niet dat je gelukkig bent. Ik snap heel goed dat je dingen opnoemt als een relatie, een baan, een huis etc, maar door die dingen te hebben ben je niet standaard gelukkig. Jezelf niet teveel proberen te veranderen en inderdaad proberen te accepteren 🙂 Op je vraag: tsja, niet heel tevreden maar ook niet zwaar ontevreden. Beetje neutraal denk ik. Er zijn genoeg dingen die ik in ieder geval wil verbeteren aan mezelf 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *