Therapie: diagnoses bekend

blokkendoos

Vorige week was ik weer bij mijn psycholoog. Ik dacht dat we nog verder gingen met de intake, maar ineens kwam ze met de verwijsbrief aanzetten voor mijn huisarts. De brief waar zwart op wit staat vastgelegd wat mijn diagnoses zijn en wat voor behandeling we gaan starten. Ik wist dat dit ging komen en uiteraard had ik mezelf ook wel al een diagnose gegeven. Toch is het dan best wel heftig om te zien dat er meerdere diagnoses zijn. Pff, dat ben ik. En blijkbaar heeft mijn opvoeding daaraan bijgedragen. Dat stond ook in de verwijsbrief. Dat van die opvoeding was mij al eens eerder verteld door een andere psycholoog en ook toen vond ik het niet leuk om te horen. Ik heb dat eigenlijk een beetje weggedrukt, vermeden. En dat is juist waar ik nu tegenaan loop. Ik vermijd. Ik vermijd emoties, ik vermijd conflicten, ik vermijd alles wat maar enigszins een licht op mij kan werpen. Zo dat is eruit.

Sterk als ik ben, vertelde ik mijn psycholoog wel dat ik het aan de ene kant lastig vond, maar dat ik het tegelijkertijd natuurlijk al wist. Daarom heb ik hulp gezocht. Terwijl ik dit met haar besprak vermeed ik wederom alles wat het bij me opriep. Volledig in controle en ogenschijnlijk onbewogen zat ik daar. We gaan cognitieve inzichtgevende therapie doen. Aangezien ik liever met zo weinig mogelijk woorden praat, pakte ze me wat strenger aan en zei dat ik toch echt meer moest gaan praten. Ik deed erg mijn best en aan het einde van de sessie gebeurde het dan. Ik kon niet meer vermijden, ik kon niet meer vechten en de tranen stroomden over mijn wangen. Dit is wat ik juist niet wilde, maar tegelijkertijd is dat ook precies mijn probleem.

De rest van de dag voelde ik mij verdrietig en heb ook erg slecht geslapen die nacht. Therapie is alsof je vanbinnen uit allemaal losse stukjes bestaat. Al die verschillende stukjes hebben in de loop der jaren een vast plekje gekregen en liggen daar goed. Ze liggen alleen niet helemaal op het juiste plekje of liggen toch niet helemaal recht. Het is net als met zo’n blokkendoos waar allemaal verschillende figuurtjes uitgesneden zijn: een kruis, een vierkant, een cirkel. Als kind moet je dan het juiste vormpje door het juiste gaat duwen. Toch is het zo dat als je maar genoeg kracht zet, je het kruis best door het vierkant kan krijgen. Het hoort alleen niet. Zo is het ook met die stukjes in mijn lijf. Met veel moeite heb ik ze allemaal op een bepaalde plek gekregen. De psycholoog gaat echter een beetje schudden zodat die stukjes los komen. Die stukjes blijven dan nog een tijdje zweven, vandaar de nasleep de rest van de dag en nacht. Je bent nog even in de war. De volgende dag vallen ze allemaal gelukkig weer een beetje op hun oude plekje. Dan kan je je weer voelen zoals je dat gewend bent van jezelf. Rust.

Volgende keer gaat de psycholoog weer schudden en komen mijn stukjes of blokjes weer van hun plek. Ik zie ertegen op, maar tegelijkertijd voel ik dat het nodig is. Mijn hoop is natuurlijk dat die blokjes uiteindelijk gewoon op het juiste plekje terecht komen of niet meer scheef liggen. Er moet dan wel nog veel geschud worden volgens mij. Het is nu echt begonnen: de lange weg naar een fijnere ik.

Ik hou je op de hoogte!

Elaintje

2 gedachten over “Therapie: diagnoses bekend”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *