suriname

Terug naar eigen land?

Nee, dit gaat niet over vluchtelingen. Eerder schreef ik al over onze vakantieplannen en over een droombaan. De overeenkomst in beide was het land Suriname. Het komt steeds dichterbij, in december vertrekken vriendlief en ik voor een aantal weken naar dit land. Het land waar mijn roots liggen.

Mijn vader is geboren in Suriname. Mijn moeder op Curaçao, maar ik noem dat laatste altijd puur toeval. Mijn opa en oma van moederskant zijn (waren) namelijk Surinaams. Vanwege het werk van mijn opa is het gezin een aantal jaar naar Curaçao vertrokken. In die jaren is onder andere mijn moeder ter wereld gekomen. Toen zij een jaar of tien was (dit moet ik eigenlijk even navragen) keerde het gezin weer terug naar Suriname. Van daar uit is zij als volwassen vrouw in 1968 naar Nederland gekomen. In Nederland kreeg zij twee kinderen, namelijk mijn zus en mij.

Ik ben dus in Nederland geboren, in Amsterdam, en ben daar opgegroeid. Ik voel me Nederlander, dat ben ik natuurlijk ook. Ik heb zelfs weleens de opmerking gehad: maar jij bent zo Hollands! Ik ben er nog niet over uit of dat nou een compliment is of niet. Maar het klopt, ik spreek ABN, de Nederlandse taal is zeg maar echt mijn ding en tsja zoveel verschil ik niet van mijn oer-Hollandse vrienden en vriendinnen. Toch ben ik wel opgevoed door een oer-Surinaamse moeder en dat voel ik ook. Zelfs als ik het niet zou voelen, zou ik het in ieder geval weten. Je kan het namelijk aan mijn huidskleur zien en dat is dus ook waar mensen op reageren.

Oftewel, ik voel me toch altijd anders. Nu weet ik natuurlijk een hoop over Suriname en heb ik daar ook een bepaald gevoel bij. Aan de ene kant voelt het als een deel van mij, maar aan de andere kant ook weer totaal niet. Ik ben er namelijk nog nooit geweest. Ik heb er een heel beeld van en aan het einde van het jaar kan ik dat toetsen aan de werkelijkheid. Ik weet nu al dat ik mij in Suriname sowieso niet Surinaams zal voelen haha. Oftewel, ook weer anders. Voor mij is het echt een geweldige uitdaging om daar voor het eerst heen te gaan, het is exciting, maar tegelijkertijd vind ik het ook beangstigend.

Hoe zal ik mij daar voelen? Zal het voelen als: terug zijn in eigen land? Zal het voldoen aan mijn verwachtingen? Of zal het tegen vallen? Zal ik het wel leuk vinden? Misschien vind ik het wel te leuk? Zullen de Surinamers in Suriname anders zijn dan de Surinamers in Nederland? Zullen er dingen op hun plek vallen? Zal het een missend puzzelstukje zijn? Zal het confronterend zijn?

Ik ben heel benieuwd hoe het zal zijn om ‘terug te gaan naar eigen land’.

Ben jij weleens in Suriname geweest?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

10 gedachten over “Terug naar eigen land?”

  1. Nee, daar ben ik nog nooit geweest, maar jouw verhaal herken ik zo! Mensen zien aan mij in eerste instantie niet dat ik halve Indo ben, ze kennen mijn vader ook niet omdat die mij niet wil kennen zullen we maar zeggen 😉 Dus kennen ze alleen mijn blonde puur Noord Hollandse moeder, hahaha net als jij, ABN en zo en in Amsterdam geboren en tot 11 jaar getogen.

    En als ik dan vertel dat ik half Indisch ben krijg ik ook een spervuur aan vragen maar zo Indisch ben ik dan schijnbaar weer niet omdat mijn oma al van een vrij hoge komaf was in Indonesië zelf door haar vader weer en zo verder, dus ik heb werkelijk waar amper een idee. Nu zou ik weleens graag naar Indonesië willen maar ik heb zelf ondertussen het idee dat ik ook niet bij de Indische mensen pas omdat… en dat ik daar mijn antwoorden niet zal vinden. Die lijken in Schotland te liggen, dankzij mijn Opa Sutherland die ook Indisch was, maar voorouders van zijn kant…. En dat terwijl ik hem nooit heb gekend, hij is zelfs al overleden voor mijn oma naar Nederland terug moest in de jaren ’50…. Heel gek is dat.

    Spannend Elaine, voor jullie, ik ben heel benieuwd wat het op gaat leveren voor jullie en wat jullie ervaringen zijn daar en weer terug ook, of jij puzzelstukjes gaat vinden of juist niet 😀

    X

  2. Herkenbaar is het stuk “maar je bent zo Hollands”. Je gaat bijna, wow wat lijkt de tijd dan opeens zo snel te gaan.

    Mijn schoonmoeder (een Nederlandse) heeft er een paar maanden gewoond maar ik ben er zelf niet geweest.

    Ik kijk uit naar jouw verhalen!

  3. Wat bijzonder om daar dan naar toe te gaan. Ik ben er zelf nog nooit geweest maar het lijkt me een bijzonder mooi land. Heb er al meerdere verhalen over mogen horen.

  4. Erg herkenbaar dit. Ik ben, net als jij, in Nederland geboren uit Surinaamse ouders, en ook ik ben nog nooit in Suriname geweest. Alle vragen die jij stelt zijn ook zo vaak door mijn hoofd heen gegaan. Ik ben daarom heel erg benieuwd hoe jij het zal ervaren daar.

      1. Oh, ik wil dolgraag! Het komt er alleen maar niet van. Het is natuurlijk niet de goedkoopste bestemming, dus ik zal er echt voor moeten sparen. En als ik het geld bij elkaar heb, is er altijd wel iets wat dan belangrijker lijkt: nieuwe auto, huis opknappen, whatever… Ik zou het gewoon eens een keer als prio moeten stellen en gewoon gaan. Ik vind het nu ook wel belangrijker omdat mijn zoon, die half Antilliaans is, zijn Surinaamse roots begint te vergeten. Hij is namelijk wel al een paar keer naar de Antillen geweest, en is vaak bij zijn Antilliaanse familie, dus hij voelt zich meer Antilliaans dan Surinaams. En dat vind ik erg jammer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *