bes

Sterk zijn 2.0

 

Sterk zijn…onlangs besefte ik mij dat de definitie van sterk zijn voor mij is veranderd. Sterk zijn is niet meer wat het geweest is en heeft een nieuwe versie: sterk zijn 2.0. Zolang ik mij kan herinneren stond sterk zijn voor mij gelijk aan: je niet kwetsbaar opstellen. Zo min mogelijk emoties tonen. Je niet laten raken door gebeurtenissen, teleurstellingen, tegenslagen. En als ze je toch raken, je dan vooral niet uit het veld laten slaan. Zo is het ook lang voor mij geweest. Ik toonde weinig emoties, was altijd ‘sterk’.

Ik bereikte al op redelijk jonge leeftijd het punt van onverschilligheid, op het cynische af. Niets deed me wat. Het niet tonen van emoties aan anderen was omgeslagen in het niet tonen van emoties aan mezelf. Ik stond nauwelijks nog in contact met mijn eigen binnenwereld. Als ik al een keer iets heftigs had meegemaakt en daarover vertelde, leek het eerder een verhaal over de buurvrouw. Het ging niet over mij en zo voelde het ook niet.

Toen ik ging studeren besefte ik mij wel dat dat natuurlijk anders moest. Ik ging in ieder geval uitspreken naar anderen dat ik iets voelde. Op het moment dat ik dat uitsprak ging het alleen allang niet meer over die emotie. Het was gewoon een woord geworden. De keer waarop ik dat goed en duidelijk merkte was nadat mijn relatie werd beëindigd precies op een punt waarop alles in mijn leven veranderde en onzeker was. Ik stortte in, lag in mijn bed en negeerde telefoontjes. Via sms liet ik weten dat ‘het wel ging’. Of dat het ‘niet zo goed’ ging. Ik maakte er geen geheim van en liet dat aan iedereen weten. Met de manier waarop ik dat deed hield ik iedereen echter op afstand. Op grote afstand zelfs, waardoor ik me nog verdrietiger ging voelen want ik was helemaal alleen. Met wat hulp ben ik hieruit gekomen, maar achteraf hoorde ik van vrienden en vriendinnen dat ze wel doorhadden dat het slecht met me ging, maar dat ze mij niet konden bereiken.

Inmiddels heb ik wat ontwikkelingen doorgemaakt en ik vertelde laatst aan een collega dat ik een jaar geleden meerdere keren heb zitten huilen bij onze teamleiders. Ze vond dat helemaal niets voor mij en ik besefte me dat dat ook helemaal niets voor mij is. Ik deed het echter wel, zonder nadenken. Het ging slecht met mij en ik durfde dat toe te geven. Sterker nog, ik durfde het te tonen. Een paar weken geleden ook nog toen vriendjelief slecht nieuws te horen had gekregen op zijn werk. Ik schrok daar zo van dat ik in tranen uitbarstte op het werk. In het bijzijn van collega’s! Dat had ik een jaar geleden niet bedacht hoor.

Ik heb inmiddels ervaren dat dat juist sterk is. Je emoties toelaten en laten zien aan anderen. Je kwetsbaar op kunnen stellen en ook kwetsbaar mogen zijn. Het lijkt een open deur en dat is het misschien ook. Ik ben in ieder geval heel blij dat ik nu ook door die deur kan wandelen. Ik ben er nog lang niet, want ik heb ook vaak genoeg nog steeds de neiging om alles voor me te houden. Het doel is dan om anderen op afstand te houden. Terwijl ik ze eigenlijk juist niet op afstand wil houden. Snap jij het nog?

Durf jij sterk en dus kwetsbaar te zijn?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

2 gedachten over “Sterk zijn 2.0”

  1. Mijn broer zei toen ik in huilen uitbarstte omdat onze zus op intensieve zorgen terecht kwam: tranen hoef je niet te verbergen want ze zijn geen teken van zwakte. En ik moet zeggen: hij heeft gelijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *