Planning of avontuur?

agenda

Ik ben volgens mij in principe niet iemand die alles van tevoren probeert te plannen. Ik heb het liefste dat dingen zich spontaan aan mij voordoen. Ook omdat ik er dan niet over na kan denken en er bang voor wordt. Nu ik de dertig gepasseerd ben, merk ik echter wel dat plannen een steeds belangrijkere positie in gaat nemen in mijn leven. En misschien niet per se planning, maar eerder dat ik meer over dingen nadenk. Toen ik nog jonger was, hoefde ik niet zo na te denken over eventuele gevolgen, want ik had alle tijd. De wereld draaide om mij, bij wijze van dan.

Een paar jaar geleden ging het erom dat ik een serieuze relatie had. Gingen we dan samenwonen en wanneer dan? Toen wilden we een groter huis om klaar te kunnen zijn voor de volgende stap. Drie hoog achter is toch niet zo handig als je een gezinnetje wil starten. Dus zijn we een jaar geleden naar een grote-mensen-huis verhuisd. Niet omdat we toen al kinderen wilden, maar eerder zodat we meteen konden beginnen als we daar behoefte aan hadden en niet dan pas op zoek hoefden naar een geschikt huis.

agenda

Ik heb een sterke behoefte om in het buitenland te gaan wonen. Nederland is best oké, maar ik zou liever ergens wonen met meer zonuren, waar het leven minder gestrest is en mensen wat meer bij elkaar betrokken zijn. Dat is een droom, maar daadwerkelijk die stap nemen, vind ik nog eng. Een paar weken terug zag ik een geweldige vacature staan in een streekziekenhuis in Suriname. Wauw, dat past wel binnen mijn droom en ik hoefde me dan ook in ieder geval geen zorgen te maken over het vinden van werk. Ik heb dus, na overleg met vriendje H., de stap genomen om te solliciteren. We waren allebei erg enthousiast en vriendjelief misschien nog wel meer dan ik. Ik wist dat ik een goede kans maakte en werd inderdaad uitgenodigd op een gesprek. Oh oh, het kwam steeds dichterbij. Er kwamen al allerlei vragen in mij op zoals: hoe gaan we dat doen als we kinderen willen, moeten we dat uitstellen, of moeten we gewoon maar zien, zijn de ziekenhuizen daar wel veilig genoeg als je zwanger bent, wil je het een kind aandoen om te verkassen, is het carrièretechnisch wel een handig moment, kan ik nog wel werk vinden als ik terugkom, het is nu al niet te doen om ander werk te vinden, etc. Er kwam dus spontaan een geweldige kans voorbij, maar ik probeerde daarin ook te plannen. Logisch ook, als ik deze kans tien jaar geleden had gekregen, hadden al deze vragen geen rol gespeeld. Na het gesprek bleek dat ik bij de laatste twee kandidaten hoorde. OMG, het werd opeens een reële optie! Ach we zien het allemaal wel, voerde de boventoon. Maar al die eerdere vragen zaten nog steeds in mijn achterhoofd. Helaas hebben ze voor de andere persoon gekozen.

lege agenda
Volledig blanco, ook wel fijn

Ik vind het echt heel jammer dat ik het niet ben geworden, want dan hadden we spontaan over drie maanden in Suriname gewoond. Tegelijkertijd besef ik mij dat die planning toch ook echt wel belangrijk is. Een vriendin zei dat ik dan misschien volgend jaar kan gaan en mijn eerste reactie was, nee dan zijn we al veel meer gesetteld en is het alleen maar lastig. Teveel beren op de weg! Diezelfde dag sprak ik met een collega van een andere vestiging die zei dat zij een paar jaar geleden met haar gezin (dus man en kind) naar Curaçao was vertrokken. Haar kind zat al op de basisschool. Zij zagen het als een enorme uitdaging en avontuur en lieten zich dus niet tegenhouden door dat leven wat ze hier al hadden. Ik besefte mij dat ze helemaal gelijk had, en inderdaad misschien kunnen we volgend jaar wel naar het buitenland, eventueel met kind. Dan vallen er al een aantal dingen af over zorg tijdens zwangerschap bijvoorbeeld. Misschien heb ik dan wel een vast contract met een terugkeergarantie. Ook fijn. Planning roept angst op, maar geen planning roept ook angst op. Volgens mij moet je soms gewoon het risico nemen en erop vertrouwen dat het uiteindelijk wel weer goed uit zal pakken.

Ben jij meer van het plannen of juist van de spontaniteit?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

2 gedachten over “Planning of avontuur?”

  1. Ik ben wel van het plannen en kan er niet zo heel goed tegen om echt alles spontaan te doen, maar zoals jij al zegt, geeft het ook minder angst. Sommige dingen kan je maar beter niet al weten. Verder lijkt het me, ondanks dat je niet aangenomen bent, wel goed dat je het hebt geprobeerd. Het kwam steeds dichterbij en dat je niet hebt teruggekrabbeld betekent toch echt dat je klaar bent voor een avontuur in het buitenland denk ik!

  2. Bij mij is het niet plannen vaak ook een vorm van vermijding hoor en dat betekent ook dat ik vaak in situaties terecht kom die ik beter wel gewoon had moeten plannen. Waarschijnlijk is een beetje van het ene en een beetje van het ander het meest ideaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *