Mag ik je een compliment geven?

Afgelopen weekend liep ik nietsvermoedend in het Centraal Station van Amsterdam. Ik moest aan de achterkant zijn om op het pontje te stappen. Terwijl ik door de schuifdeuren liep zag ik een vrouw achterom kijken en glimlachen. Ik had niet het idee dat dat voor mij was bedoeld. Bij de stoplichten liep ze bijna de weg op totdat er een auto aankwam en ze geschrokken weer achteruit stapte. Zo kwam ze naast mij staan. Op dat moment draaide ze opzij en vroeg of ze mij wat mocht vragen. ‘Ja natuurlijk’, zei ik. Ze vroeg of ik Aqua Naru kende. Ze sprak het uit als Akwieja Naroe. Nou, daar had ik nog nooit van gehoord. Ik kreeg van haar een uitleg die kort gezegd neerkwam op dat Aqua Naru een Ghanese artieste is die hele mooie muziek maakt. Ze vond dat ik heel erg op haar leek en dat het een mooie vrouw is. ‘Maar ik ben niet bi ofzo hoor!’, zei ze er nog even achteraan. Vervolgens vroeg ze nog wat mijn naam eigenlijk is waar ik ook weer een compliment voor kreeg.

Toen ik even later Googelde naar deze Ghanese artieste met de exotische naam, dacht ik nog even aan het compliment wat ik net had gekregen. Wat leuk eigenlijk dat zo’n onbekende vrouw mij, een total stranger, zomaar even vertelt dat ze mij mooi vindt. Ze wilde nog een gesprekje aanknopen, maar moest rennen voor haar pontje. Dat doe ik zelf eigenlijk nooit, iemand die ik niet ken complimenteren. Terwijl ik er echt blij van werd toen het mij overkwam.

Best wel gek eigenlijk dat we dat niet zo snel doen. Ook deze mevrouw die het wel deed, had toch ook het idee dat ze er wel bij moest vermelden dat ze niet bi is. Waarom is dat? Waarom zou je niet gewoon zomaar iemand een complimentje kunnen geven zonder dat er direct wat achter zou zitten?

Ik heb me sinds die dag voorgenomen om het mensen op straat te vertellen als ik vind dat ze er leuk uitzien, prachtig haar hebben of mooie schoenen. En weet je wat mij gebeurde? Ik durfde niet. Ik zag een vrouw lopen met mooi kroeshaar of iemand met een sjaal met coole Afrikaprint. En toch was ik bang dat ze raar zouden reageren of inderdaad zouden denken dat ik wat van ze wilde. Of ik moest vooraf bedenken waarom ik ze dat compliment zou geven, mochten ze me raar aankijken. Hoe gek! Ik heb aan de andere kant gestaan en weet dus dat het gewoon leuk is om gecomplimenteerd te worden. Bevestiging is altijd fijn. En toch…

Het lijkt iets in de Nederlandse cultuur te zijn wat zegt dat dat misschien gek is om te doen. Toen ik dit verhaal namelijk aan een aantal mensen vertelde, was hun eerste reactie ook meteen: ‘Was het een gekkie?’, ‘Was ze wel normaal?’, en nog meer dingen in die trant. Dus eigenlijk de bevestiging dat alleen vreemde mensen dit soort dingen doen.

Maar is feit dat wij dat soort gedrag raar vinden niet juist eigenlijk heel gek?

I’ll keep you posted!

Elaintje

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *