surinaamsevlag

Een jaar naar Suriname: visumperikelen deel 1

Nadat vriendlief en ik twee weken geleden voor een jaar zijn vertrokken naar Suriname is hij nu toch weer in Nederland. Dit was niet van tevoren bedacht en zouden we zelf absoluut nooit op deze manier hebben gedaan. Hoe heeft het dan toch zo kunnen lopen?

Tijdens de eerdere updates over het jaar van vriendlief en mij naar Suriname liet ik al weten dat de aanvraag voor een visum voor lang verblijf best een gedoe is. Het visum moet drie maanden van tevoren worden aangevraagd en je mag pas een week voor vertrek contact opnemen met het consulaat als je visum er nog niet is. Drie maanden geleden diende vriendlief een aanvraag in voor een MKV (machtiging tot kort verblijf). Het grappige is dat het juist om een visum voor langer verblijf gaat, maar dat terzijde. Met alle papieren ging hij naar het consulaat en betaalde netjes. Er ging een periode overheen en we besloten op aanraden van de directeur van het bedrijf waar ik nu werk om toch alvast de tickets te boeken. Het zou namelijk allemaal wel goed komen…

In alle drukte van de verhuizing, onderdak vinden voor de katten en daarnaast nog alle andere regelzaken, was het opeens juni. En op 16 juni vertrok ons vliegtuig. In het eerste weekend van juni nam ik contact op met mijn directeur: het visum was er nog niet. Ze kwamen gelukkig meteen in actie. Er werd mij om de gegevens van de aanvraag gevraagd en vanuit mijn werk werd er contact opgenomen met de instanties die over het visum gingen. Ondertussen gingen de dagen gewoon verder en werd het steeds spannender. Drie dagen voor vertrek en nog steeds geen nieuws. We kregen wel het directe mobiele nummer van de Consul-generaal in Amsterdam. Vriendlief heeft hem gebeld en ook hij verwachtte dat de goedkeuring snel zou moeten komen. De dag voor vertrek kregen we te horen dat het ministerie van Buitenlandse Zaken de goedkeuring moest geven. Anders kon er niets worden gedaan.Zo was vriendlief met het consulaat bezig en ik had contact met mijn nieuwe werkgever. Ook zij waren bezig met Buitenlandse Zaken Justitiële Politie. Gezien het feit dat het hier in Suriname vijf uur vroeger is liep de spanning aardig op toen het consulaat in Amsterdam bijna ging sluiten en er nog steeds geen duidelijkheid was! De volgende dag vlogen we al namelijk!

De Consul-generaal nam die dag zijn telefoon niet op en reageerde niet op sms-jes. In de avond was het al bijna duidelijk dat het niet op tijd ging lukken. Ook had het consulaat gezegd dat je tijdens een lopende MKV-aanvraag niet Suriname in mag reizen op een toeristenvisum. Vriendlief en ik maakten een plan: onze vlucht vertrok om 11:15 de volgende dag. Het consulaat ging open om 9 uur. Ik zou met alle tassen gewoon om 8 uur op Schiphol staan en inchecken met mijn spullen terwijl vriendlief naar het consulaat zou gaan. We hadden een extra tas mee die op naam van vriendje H. stond. Telefonisch had KLM gezegd dat die tas overdraagbaar was. Op het vliegveld vroeg ik hoe ik dat precies moest doen met uitleg van de situatie. Ik kreeg het antwoord dat dat niet zomaar kon waarop het mij allemaal even teveel werd en ik in huilen uitbarstte. Gelukkig begreep de vrouw dat het menens was en bleek het toch mogelijk. Ondertussen hield ik contact met vriendlief, maar bleek de goedkeuring nog steeds niet binnen te zijn. Nadat alle hoop teniet was gedaan doordat er ook geen fax binnen was gekomen uit Suriname, kwam vriendlief naar Schiphol om afscheid van mij te nemen en zijn koffer op te halen.

Het avontuur wat we samen aan zouden gaan, liep volledig anders. Het ticket waren we kwijt en ik vloog opeens helemaal alleen. Op het moment dat vriendje H. aan kwam lopen kreeg ik een mail van mijn directeur (voor hem was het een uur of half 5 ’s nachts) met de mededeling dat vriendlief toch op een toeristenvisum moest komen. Terwijl het consulaat toch echt expliciet had gezegd dat dat NIET mocht. Sh*, het was kwart voor tien: wat moesten we doen? Binnen twee minuten besloten we dat vriendlief ging inchecken en we het risico zouden nemen. Hij was net op tijd en we liepen flink door naar de gate. Het was een dubbel gevoel: fijn om samen te vliegen, maar was dit niet ook gewoon illegaal???

Lees volgende week verder 🙂

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

9 gedachten over “Een jaar naar Suriname: visumperikelen deel 1”

  1. Oh jeetje wat een verhaal! Ik zit hier helemaal in spanning 🙂 Wat moet dat ontzettend stressvol voor jullie geweest zijn. Ik weet er alles van, van die visa, maar dit slaat toch wel alles hoor. Echt ongelooflijk dat die mensen niet gewoon even mee kunnen werken. Balen dat hij nu in Nederland is en hoop dat hij snel weer bij je terug is!

  2. Bedankt voor de cliffhanger 🙈

    Wat een stress en gedoe zeg. Gezien geen van jullie beide zover ik weet in het gevang zitten, ga ik er maar vanuit dat t goed gegaan is. Wel raar om daar alleen te zitten nu. Hoop voor je dat hij gauw weer bij je kan zijn.. samen lijkt me toch wat beter.

    xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *