touwtrekken

Ik geef de strijd op

Ik hoor vaak van mensen dat je niet moet ophouden met vechten, want anders heb je verloren. Dat je moet blijven strijden om verder te komen. Dat je niet op moet geven, want dan blijf je stilstaan. Maar is dat wel echt zo?

Via een andere psycholoog ben ik een aantal jaar geleden in contact gekomen met ACT, Acceptance and commitment therapy. Een belangrijk onderdeel hiervan is dat wij als mensen gewend zijn om de strijd aan te gaan met onze gedachten, met onze emoties, eigenlijk met alles waar we het niet over eens zijn. Op die manier hebben we het idee dat we controle uit kunnen oefenen. Als we angstige gedachten hebben, dan moeten we daartegen strijden en zorgen dat we controle krijgen. Als we een heftige emotie ervaren, dan moeten we daar ook tegen vechten, want anders komen we er misschien nooit meer uit. We moeten controle zien te krijgen over al die dingen in onze binnenwereld die we lastig vinden.

Zo kunnen we ons hele leven lang bezig zijn met dat gevecht met de hoop dat we uiteindelijk alles onder controle krijgen. Die dingen waar we zo tegen strijden worden bijna een soort monster in ons leven. Een monster waarmee we continu aan het touwtrekken zijn. Tussen jou en het monster is een diepe kloof. De ene keer trekt het monster wat harder, de andere keer trek jij wat harder. Conclusie is in ieder geval dat het touw altijd gespannen staat. Maar kan het dan ook anders? Als je opgeeft, wint het monster toch? Als je maar blijft trekken, wordt het monster misschien moe en valt hij in de kloof. Dan win jij.

Maar wat nou als je het touw gewoon loslaat en de strijd niet meer aangaat met dat monster? Wat nou als die energie ergens anders heen kan? Nee, het monster is niet weg. Hij staat daar nog aan de andere kant van de kloof, maar jij bent wel vrij om te doen wat je wil doen. Of je nou wel of niet aan dat touw trekt, dat monster is er sowieso. En misschien hoeft dat monster ook helemaal niet weg, maar kan jij gewoon je leven leiden terwijl dat monster daar ook nog staat. Toen ik dit voor het eerst hoorde dacht ik: yeah right. Maar je moet toch eerst van je verdriet af voordat je blij kan zijn? Je moet toch eerst van je angst af wil je echte risico’s nemen? Als je denkt dat je iets niet waard bent, kan je er toch niet alsnog voor gaan?

Ik begin langzaam steeds meer te voelen dat dingen ook naast elkaar kunnen bestaan en dat het een stuk rustiger is als je niet steeds hoeft te vechten. Ik probeer een meer accepterende houding te hebben naar mezelf toe en dus ook naar de dingen die ik denk en voel. Of het nou logisch is of niet, of ik het nou goed kan beredeneren of niet, of het waar is of niet. Soms maakt dat allemaal weinig uit. Want die gedachte of dat gevoel is er nou eenmaal. Ik heb er niet om gevraagd en toch is het er. Zou het dan kunnen dat ik er minder controle over heb dan ik vaak denk? En als ik er geen controle over heb, heeft het dan zin om in gevecht te gaan? Nee joh, je kan het toch niet winnen. Ook niet verliezen, maar het houdt je wel de hele tijd bezig en vreet energie.

Als je niet meer aan het strijden bent, kan je je hart volgen en doen wat jij belangrijk vindt om te doen. En misschien levert dat wel angst op. Tsja, dat is dan zo. Maar dat zegt niet dat je het niet kan. Misschien kan je wel én angstig zijn én iets nieuws proberen. Het is natuurlijk allemaal niet zo simpel als ik hier schrijf, maar denk eens na over hoe vaak je iets laat, terwijl je het wel graag zou willen. Hoeveel tijd je kan besteden aan controle krijgen over je angst, terwijl er ondertussen weinig gebeurt. Eigenlijk best wel zonde, toch?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

12 gedachten over “Ik geef de strijd op”

  1. ACT spreekt mij heel erg aan. Ik geloof ook steeds meer in het “naast elkaar bestaan” van dingen en het niet altijd de strijd aan hoeven gaan met je gedachten, emoties, etc. Voor mij helpt dit vooral heel erg wanneer ik bijvoorbeeld jaloersheid voel of me in de steek gelaten voel. Eerder moest ik van mezelf nieuwe gedachten bedenken, vechten tegen de gedachten en gevoelens die niet “waar” zijn. Nu probeer ik meer en meer te beseffen dat het oké is om dit te voelen, dat ik me op dat moment zo mag voelen, dat dat niks over een ander zegt, etc…
    Het zorgt bij mij voor best wat rust.

    Ik ben benieuwd hoe je het gaat vinden als je hier verder mee gaat!

    1. Wat goed dat je daarmee bezig bent. Het zegt inderdaad vaak niets over die ander, maar vaak zegt het ook niets over jou. Dat is ook goed om te beseffen.

  2. Mooi geschreven en je kunt het gevecht inderdaad stoppen of helemaal niet aan beginnen ik vind het juist heel knap als iemand dit bewust kan doen.
    Zelf zou ik wel altijd alert zijn en mij ervan bewust zijn dat het ‘monster’ leeft.

    1. Ik denk ook niet dat je het monster moet vergeten of negeren. Weten dat hij er is is juist verstandig. Misschien ontstaat er wel een vriendschap 😉

  3. Bedankt om mij dit linkje door te sturen. Ja, dit is heel herkenbaar. Ophouden met vechten, leren accepteren dat het monster er is en dat er dagen zijn dat het zijn schaduw over je leven werpt. Soms werkt dat heel wat beter dan altijd maar blijven vechten. Want van vechten word je ontzettend moe en dan krijgt het monster ook steeds maar meer macht.
    Ik hoop dat je met ACP wat bereikt hebt. Het klinkt heel erg als mindfulness trouwens! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *