Ik doe het weer niet goed!

Daar heb je meteen de kern van de ruzies tussen mij en mijn lover (meneer H.). Het begint met een opmerking over iets kleins wat anders zou kunnen of met een vraag om iets te doen. Vervolgens voelt de ander zich tekort schieten en wordt bevestigd in het: ‘Ik doe het weer niet goed!’

Bijvoorbeeld met het feit dat onze kat ’s ochtends miauwend voor de slaapkamerdeur staat. Iedere vorm van leven bekrachtigt de kat in dit gedrag, terwijl het voor ons heel storend is. Vooral als je had besloten om die ochtend uit te slapen. Op het moment dat ik dan tegen meneer H. zeg dat hij moet proberen om niet direct uitgebreid om te draaien zodra de kat miauwt, mondt het al snel uit in een grote discussie. Met: ‘Ik doe het weer niet goed. Ik doe altijd alles verkeerd!’, als conclusie. Als buitenstaander denk je natuurlijk: ‘Chill mensen, het gaat hier om een kat!’ Als je daar middenin zit, is dat echter moeilijk te zien.

Of bijvoorbeeld als het gaat om de gebruikte borden, kopjes, glazen en dergelijke naar de keuken te brengen en direct in de vaatwasser te doen. Uiteraard gaat dat weleens mis, maar in periodes lijkt het alsof er ├╝berhaupt niet meer aan gedacht wordt. Bij het aanspreken gaat de eerste reactie dan over het idee dat er wel degelijk verandering is geweest en het niet meer zo vaak vergeten wordt als eerst. Dat kan, maar dat is geen vrijbrief om vervolgens alles te laten slingeren. En voor je het weet gaat het over: ‘Ik doe ontzettend mijn best, maar het is ook nooit goed!’ Lees: ‘Ik doe het weer niet goed!’ Ja buitenstaander, ik weet wat je denkt: ‘Het gaat om het opruimen van vuile vaat…Relax!’

Nog zo’n typische gebeurtenis: het niet toe willen geven dat je iets niet weet.

E: Wat weet je af van fenomeen X?

H: Wat ik weet is A en B. Tenminste dat was altijd mijn idee erbij, en misschien C.

E: Oke, dus A en B is duidelijk? C niet helemaal?

H: Nou dat weet ik niet zeker, maar wat ik wel weet is A en B.

E: Ja, dus A en B?

H: Nee, maar wel A en B.

E: Ja, dat zeg ik.

H: Nee, maar dat weet ik niet zeker.

E: Oke, dus je weet het niet?

H: Wat ik weet is A en B.

E: Oke, ik ben het kwijt.

Zo kan het samengevat gaan, waarbij de gedachten: Ik word niet begrepen:┬á‘Ik doe dus weer iets niet goed!’, een grote rol spelen in de discussie die volgt. En ja buitenstaander, dit is gewoon miscommunicatie. Het kan de beste overkomen.

Gelukkig gaan we dit steeds sneller opmerken, maar zitten we er ook zo weer middenin. Herkenbaar?

I’ll keep you posted!

Elaintje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *