knuffelvos

Geen babypraat

Wat, is zij ook al in verwachting? Dit is al de zoveelste keer dat ik dit denk. Het doet pijn. Erg pijn. Iedereen lijkt maar lukraak zwanger te worden. Alsof het niets is. Alsof wij niet al jaren proberen om een kindje te krijgen.

In tranen zeg ik tegen mijn vriend dat zelfs dat kutkind van tv nou ook alweer zwanger is. Ik vind het erg dat ik steeds denk: pff, zij ook al? En besef mij dat dat niets met die ander te maken heeft, maar alles met mij. Ik ben degene die daardoor steeds geconfronteerd word met het feit dat ik niet zwanger ben. Alweer niet. Nog steeds niet. En dat, terwijl we al twee jaar geen anticonceptie meer gebruiken. Helaas zit ik in die fase: bijna al mijn vriendinnen hebben kinderen. Zelfs de vriendin van wie ik dacht dat zij de allerlaatste in mijn vriendengroep zou zijn. Nee, zij is niet de laatste. Ik ben (hopelijk) de laatste. Want het is niet onmogelijk, zei de dokter. We hebben nog best wat kans, maar we moeten de natuur wel een aardig handje helpen.

Bijna dagelijks als ik door mijn Facebookfeed scroll zie ik weer iemand met een dikke buik. Of een ander met een pasgeboren baby’tje op haar arm. Of weer een ander met een collage: ‘wat gaat de tijd toch snel. Pietje alweer 6 maanden!’ Of zij die aangeeft wat ze toch een geluk om zich heen heeft met drie kindertjes. En geluk heeft ze. Zij wel. En ik? Ik slik de pijn weer weg. Regelmatig droom ik dat er een wonder gebeurt en ik opeens zwanger ben. Heel spontaan, omdat we er niet mee bezig waren. Omdat we het even losgelaten hebben voor dit jaar. Die verhalen hoor je toch?

Helaas is dat nog steeds een droom en geen werkelijkheid. Wanneer ik er met vrienden over praat merk ik dat ze niet zo goed weten hoe ze moeten reageren. En het gekke is: ik heb hetzelfde. Ik ken ook ‘gewoon’ mensen bij wie de kinderwens niet zo makkelijk vervult wordt. Aan de ene kant pijnlijk confronterend en aan de andere kant fijne herkenbaarheid. Heel tegenstrijdig, heel wisselend. Zoals mijn emoties in deze situatie.

Er zijn ook vrienden tegen wie ik bewust niets zeg, omdat ik weet dat ze (goedbedoeld) met positiviteit gaan strooien. “Het komt vast allemaal goed!” Of ze komen aan met verhalen van stellen waarbij er dus wel dat wonder gebeurde. Denken ze serieus dat ik dat nog nooit eerder heb gehoord? Denken ze dat ik dat niet weet? Ik weet dat het kan. Maar wat nou als het niet kan?

Ik twijfelde wanneer ik dit stukje online zou plaatsen totdat ik zag dat het van 31 oktober tot en met 6 november de week van de vruchtbaarheid is. Hier licht ik een heel klein tipje op van de sluier. Uiteraard valt er nog veel meer over te vertellen, maar dit is wat ik er nu over kwijt kan. 

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

8 gedachten over “Geen babypraat”

  1. Ik kreeg een beetje kippenvel van je verhaal. Ik beloof je om niet met cliches te strooien. Een goede vriendin van me gaat momenteel door hetzelfde en ik zie hoe pijnlijk het kan zijn. Ik hoop met heel m’n hart dat het loslaten helpt voor jullie. Liefs!

  2. Hele dikke knuffel meis! Goed om hier openheid over te geven, dat heeft mij ook veel goed gedaan. Het blijft moeilijk en de onzekerheid is hier ook nog steeds aanwezig. Je weet niet precies wat jou gaat helpen, bij mij is het de miskraam geweest die mijn lichaam gereset heeft.

  3. Lijkt me heel moeilijk om in jouw schoenen te staan. Ik heb de kinderwens helemaal niet maar kan me indenken dat het verdrietig en zwaar is als het maar niet wil lukken. Sterkte en knuf!

  4. Heel erg herkenbaar, niet bij mezelf, maar wel bij vriendinnen van me. Helaas is het niet zo vanzelfsprekend om kinderen te krijgen als sommigen het doen lijken en het is dan ook heel verdrietig als je zo graag wilt en het nog niet lukt. Ik wil je dan ook even een (virtuele) dikke knuffel geven! Liefs.x

  5. Ach meid wat mooi dat je dit deelt! Het lijkt me bijzonder moeilijk, echt waar. Zeker omdat je zoveel voorbij ziet komen over kindjes, je wordt er altijd mee geconfronteerd. Dikke knuffel x

  6. Oh dat is wel een zware dobber. En die stress en spanning helpen de natuur natuurlijk niet heel erg ben ik bang. Dat is ook vervelend.

    Wel mooi dat je er over schrijft, het is een lastig en gevoelig onderwerp. En ik gun je echt het moment dat er een mini-mensje mag gaan groeien.

  7. Dat gevoel, het verdriet… ik herken het!

    Wij hebben zeven jaar op ons eerste kindje gewacht… voordeel van toen was dat ik niet zoveel rondkeek op social media. Maar die mensen in de stad, de verhalen ik werd daar zo verdrietig en boos van!

    Iedereen kan lief voor je zijn, rekening met je ouden.. maar pijn blijft het doen. X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *