snoep

De koeien hebben staarten

Ik zou vandaag eigenlijk iets anders posten, maar heb twee dagen geleden voor het eerst echt Sint Maarten meegemaakt! Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten! Ik vond het erg bijzonder en voelde mij er wat ongemakkelijk bij.

Ik heb mijn hele leven in appartementen in Amsterdam gewoond. Dat heeft als gevolg dat kinderen niet de moeite nemen om bij je aan te bellen, de trap op te lopen, een liedje te zingen en een snoepje te krijgen. Dat is iets teveel moeite. Daarnaast heerst de Sint Maarten cultuur misschien ook wel minder in steden als Amsterdam. Tegenwoordig woon ik in een rijtjeshuis in een wat kleinere stad dan Amsterdam. Dit jaar wilde ik het mee gaan maken: Sint Maarten. Vooraf zat ik me al af te vragen: deelt men nog steeds snoep uit of is ook Sint Maarten meegegaan met de gezonde tour en gaat het nu om fruit? Ik appte deze vraag maar even naar mijn buurvrouw en naar mijn zus die twee jonge kinderen heeft. Beiden noemden ze beide, oftewel snoep én fruit. Dan hebben de kinderen wat te kiezen. Uiteindelijk hebben we toch alleen snoep in huis gehaald.

Toen ik na mijn werk de straat in fietste zag ik al wat groepjes kinderen lopen met een lichtje in de hand. Wauw, het was dus al begonnen. Amper had ik mijn jas uit of de bel ging. Oh nee, waar heeft vriendlief de schaal neergelegd? Ah, ik keek er blijkbaar overheen. Het eerste groepje kinderen was best een grote groep. Zodra ik de deur opendeed begonnen ze te zingen. Op de achtergrond stonden twee volwassenen mee te kijken. Wat moest ik eigenlijk doen tijdens het zingen? Zes paar ogen waren op mij gericht en dwaalden af en toe af naar mijn schaal met snoep. Ik bewoog maar een beetje mee op de melodie van het liedje, terwijl ik af en toe spiekte naar die andere volwassenen achter de kinderen. Toen ze uitgezongen waren, werd er natuurlijk weer iets van mij verwacht. Eh, ik heb maar gezegd dat ze mooi zongen en liet ze een snoepje uitkiezen uit de megagrote snoepschaal. De begeleiders bedankten mij en de groep ging verder. Oké, snel iets te eten maken. Trring! Het ongemakkelijke tafereel deed zich nog een keer voor. Weer stond ik ongemakkelijk naar de kinderen te luisteren om ze vervolgens na een complimentje een snoepje aan te bieden. Zo bleef het doorgaan, terwijl ik gewoon even wilde eten haha. Gelukkig werd het steeds rustiger en kwamen de buurkinderen ook nog even langs. Met een liedje wat ik nog niet eerder had gehoord die avond. De laatste keer dat de bel ging was het een meisje wat helemaal alleen met haar moeder langs de deuren ging. Alle andere kinderen kwamen in groepjes.

Tijdens mijn eerste echte Sint Maarten merkte ik dat ik het echt best een raar gebruik vind. Het feit dat kinderen een liedje zingen en je ze vervolgens iets lekkers geeft. Maar vooral ook dat dat de hele avond zo doorgaat. Toen ik even ging Googelen naar waarom dit zo gebeurt, kwam ik dingen tegen als dat het vroeger met armoede en bedelen te maken had. Ik denk dat dat ook wel een deel van mijn ongemak verklaart, dat het ergens in de verte toch voelde alsof de kindjes om snoepjes kwamen vragen. En dat dan bij vreemde mensen. Gelukkig kwamen er ook wel wat leuke lampionnetjes voorbij 🙂

Wat vind jij van Sint Maarten?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

7 gedachten over “De koeien hebben staarten”

  1. Ik vind het een leuke, sfeervolle traditie.
    Ik kan blij worden van al die leuke kindjes, die vol trots zingen en hun zelfgemaakte lampion laten zien.
    Als kind vond ik het ook leuk om zelf te lopen.

  2. ja nou ja, ik ben dus van oud west in Amsterdam, en nee inderdaad, daar werd het helemaal niet gelopen maar we kenden het wel. Het verhaal etc. Bij mijn opa en oma op het dorp dan weer wel en dat was weer heel normaal. Mijn oma had altijd een grote kist met mandarijnen, hahahaha anders werd er door ons weer teveel gesnoept als het over was, was over nagedacht 😛

    Pas hier in almere heb ik het ooit gelopen, 2x, ik was namelijk al 11 jaar, maar ook met een groep, met schoolvrienden en vriendinnen maar na 12 vonden wij onszelf wel te oud en toen heb ik een paar jaar de deur open gedaan, het start ook zodra het donker is natuurlijk, tot een uur of half 9, dus of ervoor eten of erna, hahaha

    nu woon ik op een flat, en ja daar komen ze niet inderdaad…

    X

  3. Heb met een glimlach je blog gelezen. Vind t dat je t ook zo mooi visualiseerd.. met zo’n schaal zoetigheid.

    Ik ben er zelf niet mee grootgebracht, van huis uit vooral niet. Waar ik nu woon komen ook geen kinderen langs, denk dat t hier veel te christelijk is daarvoor. Ik mis t niet, maar als ik je blog lees vind ik t ook wel wat hebben. Ik geniet mee met de appjes van mn broers die in de kinderen zitten. Ook erg leuk. 😉

    Ben benieuwd wat je volgend jaar doet.. een bak snoep voor de kinderen of gauw doen alsof je niet thuis bent voor een rustigere avond? :p

  4. Zelf ben ik niet bekend met Sint Maarten. Ik heb het zelf nooit gevierd en in de plaatsen waar ik na mijn jeugdjaren ben gaan wonen werd het ook niet gevierd. Jammer, want het schijnt wel een leuke traditie te zijn. Van je beschrijving krijg ik in ieder geval een glimlach op mijn gezicht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *