bos

Brieven aan mijn jongere ik: conclusie

De afgelopen maanden heb ik een aantal brieven aan mijn jongere ik geschreven. Ik schreef een brief aan mijn 5-jarige ik, een brief aan mijn 10-jarige ik, eentje aan mijn 15-jarige ik en ook nog een aan mijn 21-jarige ik. In de verschillende brieven viel mij wat op.

bos

Jij mag zijn zoals je bent

Dit onderwerp zag ik vaker terugkomen in de brieven die ik schreef. Deze zin kwam zelfs letterlijk een aantal keer voor in de brieven. Ik durfde nooit echt mezelf te zijn. Er was eigenlijk altijd een angst dat dat niet goed zou zijn. Dat dat niet goed genoeg zou zijn.  Daarom paste ik mij altijd aan. Ik probeerde altijd te voldoen aan de verwachtingen van anderen, maar niet per se op een pleasende manier. Het was meer juist zodat ik niet te erg af zou wijken. Als ik maar zorgde dat ik bij de middenmoot hoorde, als ik maar zorgde dat ik niet teveel opviel.

Jij bent niet minder

Ergens ben ik altijd bang geweest dat anderen mij zouden zien als minder. Minder leuk, minder spontaan, minder gezellig, minder mooi, minder intelligent en ga zo maar even door. Maar in vergelijking met anderen zal ik natuurlijk altijd ergens als ‘minder’ uit komen. Ik denk wel ook dat het gevoel van minder zijn ook te maken heeft met mijn huidskleur. Ik neem mijn donkere huidskleur overal met mij mee (duh!) en zie dus ook overal dat daar een reactie op is. Ook dit is een terugkerend iets in mijn eerdere brieven.

Durf jezelf te laten zien

Dit punt sluit heel goed aan op de vorige punten. Ik was altijd bang dat ik afgewezen zou worden als ik echt mezelf was. Ergens heb ik heel vroeg geleerd dat ik mijzelf moest inpakken. En dat ik vooral bezig moest zijn met datgene te laten zien wat volgens de verwachting is. Ik ben mij altijd heel bewust geweest van wat ik wel en niet liet zien en mensen zullen mij daarom vast omschrijven als een gesloten persoon. Doordat ik allemaal zo voor mezelf heb gehouden, heb ik ook niet kunnen toetsen in hoeverre mijn eigen ideeën kloppend waren.

Laat jezelf gaan

Doordat ik mij altijd heel bewust was van wat ik wel en niet liet zien, deed en zei ik zo ongeveer alles heel doordacht. Ik ging pas iets zeggen als ik goed had overwogen of het echt van meerwaarde zou zijn. Datzelfde geldt voor iets doen. Oftewel, iets spontaan eruit gooien was er niet echt bij. Er zat altijd een rem op. Want wat als het totaal verkeerd werd ontvangen? Wat als het niet werd gehoord? Wat als het werd afgewezen?

Als ik dit zo samenvat, vind ik het best confronterend. Vooral omdat ik het allemaal natuurlijk nog steeds herken in mijn dagelijkse leven. Ik ben mij inmiddels wel veel meer bewust van de gevolgen voor mijzelf en dat ik dat niet zo wil. Er is daarom wel al veel veranderd in mijn gedrag, maar ook in mijn houding ten opzichte van mijn gedrag. Maar het blijven punten waar ik aan blijf werken. Ik heb ook goede hoop voor de toekomst en misschien schrijf ik mijn toekomstige zelf ook nog wel een brief. Om mezelf te motiveren, om mezelf aan te sporen, om mezelf nog meer te ontdekken en ook te kunnen ontwikkelen.

Wat zijn voor jou dingen van jezelf waar je misschien nog mee worstelt?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

2 gedachten over “Brieven aan mijn jongere ik: conclusie”

  1. Ik vind jouw brieven aan je jongere ik erg mooi. Bijzonder dat je op deze manier een boodschap eruit hebt kunnen halen. Ik weet niet zo goed waar ik nu mee worstel maar er zijn regelmatig momenten dat ik aan vroeger moet denken .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *