armen

Bingo!

Enigszins in strijd met mijn vorige bericht schrijf ik vandaag over iets waar ik ongelukkig van word. Ongelukkig ja, door deze zware confrontatie, maar wel met een knipoog.

Het gebeurde inmiddels alweer een tijdje geleden. Het was hartje zomer en ik was aan het werk. Omdat het zo warm was had ik mijn zomerse kleding aan met korte mouwen. Allemaal prima. Aan een groepje cliënten wilde ik wat uitleggen over het vechten tegen vervelende gedachten. Ik maakte een vergelijking waarbij een cliënt met zijn armen in de lucht moest blijven hangen. Het was een mooie oefening, iedereen begreep de metafoor. Mooi, toch was er iemand die nog een vraag had. Ik gaf opnieuw wat uitleg waarbij ik refereerde aan de eerdere oefening. Daarbij hield ook ik mijn armen in de lucht. En toen gebeurde het: terwijl ik daar zat met allemaal mensen die naar mij keken. Terwijl ik daar gewoon zat met mijn blote armen. Tijdens mijn uitleg zag ik iets gebeuren. Nee, het was anders. Tijdens mijn uitleg zag ik iets bewegen. Iets bij mijn armen. Ik deed alsof ik het niet zag en negeerde het besef wat langzaam boven kwam. Wat ik had zien bewegen bij mijn arm, nee, onder mijn arm, was mijn eigen slap hangende vel. Of is het vlees? De zwaartekracht heeft toegeslagen! Ik heb bingo wings!

Ja zo noemen Engelsen dat: bingowings. Je weet wel: als je als dame op leeftijd bij de bingo zit en met je arm in de lucht: ‘bingo!’ roept. Dan zie je al die lappen vlees zwaar meebewegen, flap, flap flap. Dat stuk aan de onderkant van je spierballen. Dat stuk wat gewoon strak zou moeten zijn. Tenminste, dat was het altijd. En ik heb niet eens dikke bovenarmen ofzo. Damn, het pijnlijke besef dat ik echt moet werken aan mijn lichaam. Dat besef wat ik al tig keer eerder heb gehad, maar wat nu toch weer insloeg als de bliksem. In paniek stuurde ik mijn vriend het verdrietige bericht. En hij, hij reageerde uiteraard niet.

Volgens mij ben ik nog nooit eerder zo geconfronteerd geweest met mijn veranderende lichaam. Of nee, toch wel. Toen ik altijd heel slank was (mager zelfs) en ik kon eten wat ik wilde zonder dat ik aankwam in gewicht. En toen dat studiejaar waarin ik toch degelijk aan was gekomen en stevigere bovenbenen en billen kreeg. Ook die confrontatie was zwaar. Ik kon niet meer de hele dag snoepen en snaaien zonder dat daar gevolgen aan vast zaten. En nu kan ik niet meer ongestoord mijn armspieren laten verslappen, of ik moet ervoor zorgen dat ik nooit naar de bingo ga…

Kan jij nog blind op je lichaam bouwen? 😉

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

5 gedachten over “Bingo!”

  1. Ah ja de kipfileetjes worden ze hier genoemd, ik heb ze ook, maar als ik weer mijn armen train wordt het iets minder, maar het hoort erbij. Ik maak mij er niet zo druk om eerlijk gezegd, maar dit heb je heel leuk geschreven, hahaha

    X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *