boomschors

Bevolkingsonderzoek en uitstrijkjes

Het is bijna het einde van het jaar. Dat betekent dat er weer een controle aan zit te komen. Binnenkort zal ik een oproep ontvangen om in het ziekenhuis een uitstrijkje te laten maken.

Twee jaar geleden werd ik dertig en ontving ik voor het eerst in mijn leven een uitnodiging om mee te doen aan het bevolkingsonderzoek voor baarmoederhalskanker. Doordat het systeem een beetje op hol was geslagen kreeg ik zelfs vier enveloppen met de uitnodiging. Aangezien ik zelf moest bellen voor een afspraak vergat ik het steeds. Er gingen een aantal weken, maanden zelfs, voorbij. Ik ontving een nieuwe uitnodiging, deze keer met een specifieke datum en tijdstip. Nou toevallig was ik vrij die dag dus dat kwam mooi uit. Bij de doktersassistente liet ik een uitstrijkje maken. Ze had het overduidelijk nog niet zo vaak gedaan, grr.

Twee weken later werd ik gebeld met de uitslag: er waren onrustige cellen gevonden. Pap3b was de uitslag. Dat hoefde niet zoveel te betekenen, maar voor de zekerheid moest ik naar het ziekenhuis voor nader onderzoek. Er zou dan een monster worden afgenomen en naar het lab worden gestuurd. De informatiefolder legde precies uit hoe of wat. Zo gezegd, zo gedaan. In het ziekenhuis werd ik opgewacht door een heel comité. Ja echt, tel je mee? Een (mannelijke) gynaecoloog,  een co-assistent, een arts-assistent, een stagiaire en een verpleegkundige schudden mij de hand. Slik! Daar lag ik dan in die nare stoel, met mijn benen wijd for everyone to see. Oh ja, ik kon zelf meegenieten op het grote scherm want er werd een cameraatje gebruikt. Beter, want anders zouden al die hoofden tussen mijn benen hangen. Eerst werd mijn baarmoedermond gekleurd met een zwarte vloeistof. De onrustige cellen werden daardoor het donkerst gekleurd. Zo wisten ze waar ze precies zijn moesten. Uit dat kleine stukje werd vervolgens een hapje genomen met een scherp rond tangetje. Ik vermoed dat ik daar plaatselijk ook een soort verdoofd was want het deed geen pijn. Dat stukje vlees werd opgestuurd naar het lab. Het fijnste van alles was, tegen alle verwachtingen in, de mannelijke gynaecoloog. Hij legde alles heel precies uit, checkte hoe het met me ging en gaf al zijn voorspelling van de uitslag. Op basis daarvan hebben we meteen een volgende afspraak gepland.

Een paar weken later moest ik terugkomen. De voorspelling van de gynaecoloog klopte: er was geen sprake van gevaarlijke cellen, het was een soort voorstadium van baarmoederhalskanker. Voor de zekerheid verwijderen ze die cellen. Dat doen ze door ze weg te branden. Heel eng, maar ik voelde nog minder dan de vorige keer. Het was heel snel gedaan. Vorige keer was ik alleen naar de afspraak gegaan, maar deze keer had ik voor de zekerheid vriendlief meegenomen. Niet de kamer in hoor. Daar zou ik alleen maar extra gespannen van raken. Dit was twee jaar geleden en sindsdien moest ik de eerste drie keer steeds na een half jaar op controle komen en nu na een jaar. Omdat er geen nieuwe afwijkingen zijn gevonden.

Ik was toen best geschrokken, maar ben ook weer gerustgesteld als ik kijk naar hoe snel er wordt gereageerd in Nederland als er maar ergens vermoedens van kanker zijn. Daarnaast heb ik mij weleens afgevraagd wat er zou zijn gebeurd als ik uiteindelijk niet op de uitnodiging voor het uitstrijkje in was gegaan. Zouden de cellen zich dan wel verder hebben gedeeld en toch kwaad kunnen hebben gedaan? Ik nam die uitnodiging helemaal niet serieus, maar ben achteraf heel blij dat ik nog een uitnodiging ontving. Het is zeker iets om serieus te nemen, want door dat onderzoek worden er veel dingen in een vroeg stadium ontdekt. Op het moment dat het nog geen kwaad kan of dat er nog iets aan gedaan kan worden.

Heb jij een uitnodiging voor het baamoederhalskankeronderzoek (wat een lang woord) gekregen en ben je nog niet geweest? Doen!

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

10 gedachten over “Bevolkingsonderzoek en uitstrijkjes”

  1. Dit doe ik al sinds ik zwanger ben geweest, al ruim 23 jaar laat ik mij om de zoveel jaar checken, eerst door mijn huisarts, toen kreeg ik ook Pap3A, dus hop naar de gynacoloog en daar loop ik nog.

    Ik zeg namelijk altijd tegen andere vrouwen, moet je doen, het is het enige stukje in ons lichaam wat we amper voelen en niet van weten hoe het ermee staat, zo belangrijk om je te laten checken en uitstrijkjes te laten doen! Zover is alles goed, hoefde ik niets weg te laten branden, bij de volgende controle nu alweer 15 jaar terug was alles weer rustig, maar om de 2 jaar ga ik weer terug. Die oproepen van de ggd negeer ik in de zin van.. ik ben net geweest… u mag de resultaten ophalen bij mijn gynacoloog, hahaha

    Maar het is echt zo, ben al 2x bijna mijn moeder verloren aan grote cystes aan de eileiders welke dus ook ruimte hebben om te groeien wat je niet voelt, tot ze eventueel om de eileider slaan en afknellen, dat doet heel veel pijn, plus dat de cystes dan op knappen staan en mensen weten niet, wat dat dan veroorzaakt… de dood dus…

    X

    1. Ik zeg inderdaad ook altijd tegen andere vrouwen dat ze wel dat uitstrijkje moeten laten doen. Het is echt niet voor niets. Dat laatste wat je omschrijft klinkt inderdaad erg pijnlijk en hopen dat we dat kunnen voorkomen. Bedankt voor je uitgebreide reactie!

  2. Toch wel heftig zeg.. Ik ben zelf nog geen 30 dus nog nooit een uitnodiging gekregen, en (hoe erg ook eigenlijk) nooit echt heel erg bij stilgestaan.

    Fijn om te lezen dat er zo goed op gereageerd is in jouw situatie en dat je toch bent gegaan, zo zie je maar..

    Lfs.x

  3. Dat is even schrikken geweest. Gelukkig reageren ze snel en ga jij regelmatig naar zo een controle. Ik zou mij ook afvragen wat er zou zijn gebeurd als je niet was geweest…Gelukkig ben je wel geweest en weet je nu dat dit aandacht in de vorm van controles nodig heeft.

    De eerste keer met zo een eendenbek vond ik eng maar het viel gelukkig allemaal mee.

  4. Pfff, heftig joh… hopelijk is nu ook alles weer rustig! Ik heb een dik jaar geleden toen ik 40 was het weer laten doen, vind het helemaal niks zo’n onderzoek maar het is wel belangrijk dat het gebeurd zodat je er eventueel op tijd bij bent…

  5. Oh ja die onervaren assistenten zijn de ergste. Gelukkig kwam bij mij de dokter meteen daarna en was het zo gepiept. Wat fijn dat je zo snel geholpen bent en het uiteindelijk mee is gevallen. Ik ben redelijk snel nadat ik de uitnodiging kreeg gegaan, vond het namelijk wel heel erg belangrijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *