weiland

Afwijzing

Deze week was er een van afwijzingen. Het leek wel een themaweek. Bah, een afwijzing is nooit leuk. En nee, deze post is dus ook niet leuk.

Het hoogtepunt, of eigenlijk dus dieptepunt, deze week betreft mijn sollicitatie. Ik schreef eerder al dat er op een GZ-opleidingsplek altijd veel mensen solliciteren. Ik denk ongeveer 200. Het gaat om een opleidingsplek hè, geen baan, en toch moet je solliciteren. Om binnen te komen bij de opleiding worden namelijk erg strenge eisen gesteld. Hele vreemde eigenlijk ook. Je moet namelijk al jarenlang werken voordat je een opleiding mag doen die ooit bedacht is om direct na je universitaire studie te gaan doen. Ieder jaar is het weer een strijd van jewelste als het seizoen weer is geopend. Blij als een kind was ik omdat ik op gesprek mocht komen. Het voelde als een laatste kans, omdat ik bij andere organisaties niet eens een gesprek kreeg. Je kunt je misschien voorstellen hoe gespannen ik was. Die spanning werd ook alleen maar opgebouwd toen ik 10 minuten na tijd pas werd opgeroepen. Ik zat te shaken tijdens het gesprek (letterlijk), maar heb mij volgens mij wel kunnen onderscheiden van de rest. De rest bestond uit 25 anderen. Na 25 minuten was het gesprek klaar. De volgende avond werd ik al gebeld: ik was het niet geworden…

Een andere afwijzing kwam van mijn maatje waar ik mij vrijwillig een jaar voor heb ingespannen. Vorige week schreef ik nog dat ik zo blij was dat we elkaar weer gesproken hadden en vooral dat het weer een stuk beter ging met mijn maatje. Er werd op de plek van opname weinig aansluiting gevoeld en ook thuis was er onrust of onbegrip. Daarom was het voor mijn maatje belangrijk dat we buiten de kliniek afspraken. Zo gezegd, zo gedaan. We maakten een afspraak. De dag voor onze afspraak zag ik ’s avonds dat ik een gemiste oproep had. Het was het telefoonnummer van mijn maatje, maar zonder bericht. Aangezien mijn maatje altijd gewoon een bericht inspreekt als dat nodig is, heb ik niet terug gebeld. Het was ook al laat. De volgende dag was ik netjes op de afgesproken plek, ietsjes te laat eigenlijk. Onderweg belde ik, maar er werd niet opgenomen. Nadat ik een half uur tevergeefs wachtte ben ik weer naar huis gegaan. Toen er ook de volgende dag niet werd opgenomen, nam ik contact op met de vrijwilligerscoördinator en die belde naar de afdeling waar mijn maatje verbleef. De coordinator kreeg mijn maatje via via aan de lijn: ‘jullie moeten me allemaal met rust laten’, werd er geroepen en vervolgens werd de verbinding verbroken. Het is blijkbaar allemaal teveel nu en het ging dus toch niet zo goed als dat ik had gehoopt.

Ook op mijn werk werd ik ‘afgewezen’. Volledig onverwachts kreeg ik een mail met de boodschap: ik wil per direct geen contact meer. Het helpt me niet om zoveel met mijn problemen bezig te zijn. Het is niet persoonlijk.  

Nou begrijp ik dat deze afwijzingen geen van allen persoonlijk naar mij toe zijn. En in feite zijn het misschien ook geen afwijzingen. Het is alleen wel jammer. Van allemaal. En dat moet even een plekje krijgen.

Hoe ga jij om met afwijzingen?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

11 gedachten over “Afwijzing”

  1. Ja, vervelend. Vooral als het allemaal zo achter elkaar gebeurd. En het raakt je denk ik wel, ookal is het niet persoonlijk bedoeld. Misschien wel een clichévraag hoor, maar is het niet heel lastig om met mensen te werken die (psychische) problemen hebben? Vooral als je er zo lang mee omgaat als met dat maatje. Zorgt die persoonlijke band er niet voor dat zijn/haar problemen ook een beetje jouw problemen worden?

    1. Voor mij persoonlijk geldt dat ik dat goed op afstand kan houden, anders had ik dit werk inderdaad nooit kunnen doen. Natuurlijk maak ik me weleens zorgen of raken (verhalen van) mensen mij wel, maar ik blijf goed onderscheid maken tussen mijn ‘ding’ en het ‘ding’ van de ander. Als je dat niet kan ga je er zelf aan onderdoor. In het geval van mijn maatje vind ik het vooral heel sneu. Mijn maatje voelt zich heel eenzaam nu, maar weet ook de weg naar hulp weer terug te vinden. Zo is het altijd gegaan.

  2. Och jee Elain. Dit is niet leuk. Ik hoop dat je maatje het goed maakt en jij toch met een fijn gevoel het weekend in gaat.

    Vroeger zag ik een afwijzing als puur persoonlijk kritiek waar ik niet zo goed mee kon handelen.

    Ik hoop dat je een heel leuk weekend hebt.

  3. Bah, wat vervelend al die afwijzingen! Zeker wanneer het zo achter elkaar gebeurd, dat Is gewoon een rot gevoel. Ik hoop dat je het snel een plekje kunt geven!

    Hoe ik omga met afwijzingen.. Ik geef mezelf de tijd om te balen en om te zeuren. Daarna denk ik, wanneer er een deur dicht gaat, gaan er weer zoveel deuren open!

  4. Jeetje, dat is 3 op een rij in 1 week, ik snap hoe jij je moet voelen nu, ook al is het niet persoonlijk nee, maar dan vraag je je toch af, hoe is dit mogelijk, nou ja, je vraagt het zelf al, hoe ga jij ermee om…

    Dan kijk ik omhoog, als ik buiten ben, zie het Universum en lach dan, ‘dit heeft een reden, er staat een verandering op het plan, dan hoop ik maar dat deze snel gemanifesteerd zal worden en ik dank voor alles wat ik tot nu heb mogen en kunnen doen.’

    Klinkt heel zweverig misschien, maar dat is het niet, wees dankbaar juist en weet dat er iets anders op je wacht wat je nu nog niet weet, op een dag, wie weet al heel snel, valt dit alles op zijn plaats.

    Dat is hoe ik ermee omga, omdat ik vanuit ervaring spreek nu 😉 Iets valt in duigen, het lijkt heel negatief, om dan binnen afzienbare tijd, duurt soms ook even, totaal iets anders op mijn weg te krijgen en dan kan ik alleen maar lachen en zeggen… dank je wel… nu snap ik het.

    Sterkte, en just trust! 😉

    X

  5. Misschien niet persoonlijk, maar drie afwijzingen zo op een rij kan ik me voorstellen dat dat je raakt. Vooral als het gaat om dingen waar je energie in stopt. Wel jammer dat het zo gaat, ondanks dat je, voor bijv. je maatje, anders gehoopt had.

    Overigens snap ik ook dat het voelt als een stapeling. Want de eerste afwijzing lijkt me best een teleurstelling, kan me voorstellen dat dat je kwetsbaar maakt voor andere afwijzingen, hoewel die verder van je afstaan.

    Ik vind het wel knap dat je voor jezelf duidelijk hebt dat de afwijzingen niet persoonlijk op jou als persoon betrekking hebben. Ik vind het zelf heel lastig om dat zo te zien.

    Neem dit weekend de tijd voor jezelf om het een plekje te geven. De natuur in, is het tenslotte mooi weer.

    xx

  6. Oh jeetje, wat heftig allemaal. Dat van de plekken is een bekend verhaal inderdaad, lastige kwestie. Als er vijfentwintig anderen waren uitgenodigd, is het natuurlijk ook heel moeilijk, dat ligt totaal niet aan jou!

  7. Afwijzingen zijn nooit leuk om te krijgen, ook al zijn ze niet persoonlijk bedoeld, je blijft er toch mee rondlopen in je hoofd. Vooral erg vervelend dat er nu een paar achter elkaar zijn gekomen. Ik kan er op zich wel mee omgaan, zolang het met respect wordt gebracht, zo niet, dan trek ik het echt heel erg slecht…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *