surinaamsevlag

9 maanden in Suriname

Wauw, negen maanden. Ik ben al negen maanden in Suriname. Het lijkt echt nog zo kort geleden dat ik schreef dat ik voor een jaar hiernaartoe zou vertrekken. Als je had gezegd dat dat vier of vijf maanden geleden was had ik je zo geloofd. Maar negen maanden?

De tijd is voorbij gevlogen. En dat is eigenlijk vooral omdat er zoveel gebeurd is natuurlijk. Zoveel dat het eigenlijk ook logisch is dat ik hier al negen maanden ben. Negen maanden hier betekent ook nog maar drie maanden voordat ik weer in Nederland ben. Pff, misschien is het tijd om even stil te staan bij hoe ik het hier eigenlijk vind. Toen ik in december 2015 met mijn ex voor het eerst op vakantie ging naar Suriname had ik een erg dubbel gevoel. Ik vond het leuk, maar was ook alles aan het afwegen. Want, het was toch het land waar mijn roots liggen en daar moet ik wat van vinden. Een echte echte connectie voelde ik niet, ook al was er veel herkenning.

Nou is vakantie toch wel echt iets anders dan ergens wonen en werken. Dat is ook wel gebleken. Nu, na negen maanden, kan ik zeggen dat ik die connectie  wel degelijk voel. Die ekte ekte connectie. Ik voel me hier zo thuis. Ik voel me hier onder ‘mijn’ mensen. Ik voel me hier Surinaams. En natuurlijk draag het warme en zonnige weer een hele positieve bijdrage bij aan mijn verblijf hier. Toch heeft dat echt wel het kleinste aandeel. Ik ervaar hier een stukje van mezelf wat ik in Nederland altijd gemist heb. Een stukje wat ik in de basis heb meegekregen, maar waar eigenlijk nauwelijks gehoor aan werd gegeven toen ik opgroeide. Het irritante is dat ik niet kan uitleggen waar het precies om gaat. Maar het is denk ik een mengeling tussen de taal, de mentaliteit, de warmte en vriendelijkheid, geaccepteerd worden, niet de uitzondering zijn en toch ook een essentieel onderdeel zijn van de samenleving.

Ik kan niet anders dan concluderen dat dit een geslaagde missie is (geweest). En dat zelfs ondanks de tegenslagen, zoals dat mijn relatie werd beeïndigd. Ook merk ik dat ikzelf wat ben veranderd, of een ander deel van mezelf heb aangeboord, is allebei hetzelfde in mijn optiek. Ik voel het zelf en zie het ook aan de manier waarop anderen op mij reageren. Het is hier gewoon heerlijk. Ook mijn vrienden in Nederland zeggen steeds tijdens het Skypen dat ik er zo ‘goed’ uitzie. Hoe ik me hier voel is dus blijkbaar ook aan mij te zien. Ik heb familieleden ontmoet die ik nooit eerder had gezien. Van sommigen had ik zelfs nog nooit eerder gehoord. De sociale contacten die ik heb opgedaan zijn van echte waarde. Nog drie maanden hier. Ik ga het moeilijk krijgen om afscheid te nemen. Dat weet ik zeker. Alles wat nu zo’n essentieel onderdeel is van mijn dagelijkse leven, is straks opeens niet meer voor handen. De mensen zijn er straks niet meer. Wat een ontzettend vreemd besef…

Ken jij dit gevoel ook?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

15 gedachten over “9 maanden in Suriname”

  1. Mooi! Dat van verandering ken ik goed, heb er net een stuk over gepubliceerd toevallig. Ik kan het me ook zo voorstellen hoe dat voelt om weer terug te moeten. En te kijken hoe jouw nieuwe jij in je oude omgeving gaat functioneren. Ik ga komende juni voor het eerst in 1,5 jaar voor twee weken terug naar Nederland en ben erg benieuwd hoe ik daarop ga reageren. Het lijkt me vooral erg verwarrend allemaal.. Maar voor nu nog lekker genieten jij!

    1. Oh ik ga snel eens kijken bij jou dan. Blogs lezen lukt me op het moment echt heel slecht 🙁 Ik ben ook echt heel benieuwd hoe het gaat zijn voor jou om weer in Nederland te zijn straks. Verwarrend is denk ik wel het juiste woord. Aan de ene kant bekend terrein, maar aan de andere kant toch ook heel anders.

  2. Heel mooi geschreven en ik ben heel benieuwd je dadelijk verder gaat in het leven. Het is jouw leven, jouw reis en ik weet zeker dat je jouw gevoel niet zult negeren.
    Ik vind het echt, ekt haha, heel knap dat je vorig jaar de stap hebt gezet om naar Suriname te gaan. Ik heb bewondering voor jou!

  3. Hmmmm nu laat je mij nadenken, ik ben een halfje natuurlijk, half Nederlands moeder, half Indisch vader, maar het indonesië van nu is niet het indonesë van toen waar mijn oma is geboren en mijn vader zelfs of mijn opa en mijn oom…

    Toch, voel ik mij thuis onder de Indo’s, zoveel herkenning en voel ik mij thuis, maar zij, zien aan mijn huid dat ik half ben en dus… hoor ik er dan ook echt bij? Mijn oma was best van stand, dus het indische taaltje sprak zij nooit, altijd al ABN, Engels en zelfs Frans, high class zullen we maar zeggen, kortom tegelijk ben ik die buitenstaander…. hahahaha

    Maar ja, ben ook nog nooit daar geweest of zo, ik ga nu uit van een Pasar malm bijv…. gewoon hier in Nederland. Of in een toko zijn.. ik voel mij er thuis, maar zij kijken anders tegen mij aan.

    X

    1. Ja dat heb ik natuurlijk ook in Nederland. Echt in Suriname zijn is heel anders. Ook de Surinamers die in Nederland wonen zijn volgens mij anders als ze hier zijn. Dat dubbele is hier helemaal niet aanwezig bij mij. Terwijl het er in Nederland wel is. Altijd.

  4. Wat bijzonder moet dat zijn om als het ware thuis te komen in een land wat in eerste instantie niet je thuis is, of ben je er wel opgegroeid? Maar wel gaaf dat je het mee hebt kunnen maken en vooral hebt kunnen ervaren.

    Heb je plannen om weer terug te gaan hierna of was/is dit eenmalig?

    Geniet nog van je tijd daar en vooral ook het mooie weer. Hier in NL begint t zonnetje wel te schijnen maar is het nog wel koud, al zal dat over drie maanden hier ook vast beter zijn.

    1. Ik heb altijd in Nederland gewoond, dus ik vind het zeker erg bijzonder. Ik zou heel graag weer terugkomen en ben dat ook zeker van plan. In ieder geval voor vakantie. Maar eventueel ook voor langere tijd.

  5. Wat ontzettend mooi om te lezen dat je je daar zo fijn voelt en ook echt thuis voelt. Er is zeker een hoop gebeurd, dingen die je van tevoren nooit had (willen) zien aankomen, maar het is echt heel fijn om te lezen dat je je goed voelt. Geniet nog van de laatste 3 maandjes! Liefs.x

  6. Het is eigenlijk wel een goed teken dat je er tegenop ziet om weg te gaan. Dat betekent dat je het leuk hebt. Al snap ik dat het tegelijk ook niet leuk is ;).
    Fijn dat je daar je plekje hebt gevonden. Kun je niet langer blijven?

  7. Ik heb een baan in Nederland en twee katten, dus nee ik heb mijn verplichtingen daar. Langer blijven betekent dat het uiteindelijk nog lastiger wordt om afscheid te nemen haha. Er is ook een belangrijke opleiding die ik eerst in Nederland wil doen. Dan heb ik meer baggage in zowel Nederland als hier. Maar ik ga zeker mijn best doen om terug te komen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *