handen

5x Dit kom je tegen als ‘geheime’ blogger

Sinds eind vorig jaar ben ik wat actiever bezig met bloggen. Hartstikke leuk! Ik ben echt heel blij dat ik dit ben gaan doen. In mijn omgeving weet eigenlijk niemand van mijn bloggersbestaan af en dat is soms best lastig. Nou weet mijn vriend van mijn blog af want anders was het natuurlijk niet te doen. Hij is ook mijn meest trouwe lezer. Verder heb ik het ooit aan 2 of 3 andere mensen vertelt, maar die lezen volgens mij niet mee. Ik kom soms dus voor ingewikkelde situaties te staan.

Lekker aan het bloggen

Laatst was ik met vriendlief bij een vriendin gaan eten. Terwijl zij naar de keuken liep vroeg ze hoe het ging. Vriendje H. antwoordde rustig: ‘E is lekker aan het bloggen.’ Verschrikt keken we elkaar aan. Had hij nou hardop gezegd dat ik aan het bloggen ben? Zijn mond vormde geluidloos het woord: sorry. ‘Begin over iets anders’, zei ik. Gelukkig reageerde hij snel, was die vriendin zelf ook in gedachten en werd er niets meer over bloggen gevraagd. Ik vermoed dat zij het niet eens heeft gehoord. Pfoe, dat was even schrikken.

Blogboek

Toen het vriendje van een vriend voor het eerst bij ons thuis was, kreeg hij natuurlijk een rondleiding. Terwijl we in de kamer stonden met de boekenkast hoorde ik hem ineens zeggen: ‘het Blogboek, ga je een blog beginnen?’ Oeps. Ik ben snel over iets anders begonnen, en gelukkig kwamen de katten ook wat afleiding brengen.

Foodie

Mijn schoonmoeder kan heerlijk koken. Toen zij laatst een heel mooi uitziende salade had gemaakt met zalm had ik even een geluksmomentje en dat wilde ik even vastleggen. Hetzelfde gold voor het hoofdgerecht. Zij vond het maar apart dat ik steeds foto’s van het eten maakte. ‘Ben je een foodie geworden?’ Ik was vooral verbaasd dat ze dat woord kende, een vrouw van achter in de 70!

Vrije dag

Soms bedenk ik me dat ik op mijn vrije dag wat extra aan mijn blog wil werken. Als mensen dan vragen of ik nog wat gepland heb op mijn vrije dag, sta ik nog steeds een beetje met mijn mond vol tanden. Ik heb van alles gepland, maar ja, daar heb ik het niet over. Het eindigt dan altijd met een antwoord als: ‘ach, ik zie het wel.’

Ik heb het druk

Vroeger (lees: een half jaar geleden) had ik niet heel erg druk. Soms had ik zelfs teveel vrije tijd naar mijn idee. Nu voelt het vaak alsof ik tijd tekort kom. Tenminste, als het gaat over tijd om te niksen. Als ik van en naar mijn werk reis ben ik met mijn blog bezig of andere blogs aan het lezen. En als ik thuis ben toch ook wel, of met iets schrijven, of met reageren, of met social media bijhouden. Ik vind het superleuk, maar daardoor is het wel ontzettend druk geworden. Ik kan dat alleen niet echt verkopen aan mensen die niets van mijn blog afweten. Ik heb niet heel veel afspraken gehad, heb mijn vriend nauwelijks gezien, maar toch heb ik het druk. Eh, say what? Ik zie het mensen soms denken.

Misschien komt er een moment dat ik het niet meer eng vind om bekenden te vertellen over mijn blog.

Lezen bij jou bekenden mee op je blog?

Ik hou jullie op de hoogte!

Elaintje

14 gedachten over “5x Dit kom je tegen als ‘geheime’ blogger”

  1. Lijkt mij best moeilijk om het geheim te houden. Soms zou ik wel willen dat weinig mensen uit mijn omgeving het weten omdat ik dan niet op hoef te letten wat ik online plaats. Maar ook wel fijn dat mensen mij hierdoor beter leren kennen en weten wat er speelt.

  2. Nee niet echt eigenlijk, ook al heb ik ooit 100% anoniem geblogt mijn eigen familie weet het en wist het altijd wel, waar het ook over ging, zelfs mijn ooit 18+ blog waren ze van op de hoogte, diegenen die het niet hoefden te weten stonden ook zover van mij af verder. En zelfs nu op mijn werk, mijn directe collega weet het ook, de anderen weer niet, of ze meelezen? Nee niet echt, misschien soms, maar dan laten ze niets blijken en soms zeg ik ook, foto’s staan op blog! klaar.

    In jouw geval lijkt het mij wel lastig ja, en de reden dat ik meer anoniem blog is puur en alleen om de zoekresultaten in google als ik dus wil gaan solliciteren, dan hoeft men het nog niet te weten, is mijn hobby dan, dan stuur ik ze naar FB of zo, of helemaal niet, dat komt wel of niet. Ik heb daar nooit zo’n moeite mee, maar als ik dan ook vrij ben en men zegt wat ga je doen, heb ik mijn chronische ziekte weer, en kan zeggen, ik ga naar sportuurtje in elk geval of rusten juist of ik weer eens wat schilderen misschien, ik zie wel… en als ik dan niets heb gedaan in hun ogen is het ook goed 😉

    X

  3. Sommige artikels deel ik wel op mijn persoonlijk profiel, andere niet.. Zoals nu, de week van een bouwheer, pfoeh. Mensen uit mijn omgeving die het willen lezen, zullen het wel op een of andere manier te lezen krijgen, maar ik ga het niet delen. Ik vind het echt enorm persoonlijk, ook al ben ik redelijk vaag gebleven. Ik ben nu ook wel iemand die heel open is voor de rest, dus meestal hebben ze al een idee hoe ik dit alles ervaar. Foto’s van de bouw, tjah, die deel ik dan wel. Omdat ik op mijn blog toch dikwijls meer info erbij zet dan op Facebook zelf… Ik vind het soms nog moeilijk ja, en dat heeft niets met fierheid te maken, maar alles met het gevoel van jezelf bloot te geven..

  4. Hahah wat herkenbaar! Mijn blog is ook geheim, en deze dingen gebeuren inderdaad allemaal wel eens. Vooral ook gek is dat mijn moeder me heeft geholpen met het bedenken van een naam voor mijn blog, maar sinds dien heb ik liever niet dat ze mee leest.
    De enige bekende die meeleest is eigenlijk de therapeute die ik heb/tot nu toe had. Verder weet niemand er iets van af!
    Liefs, Sofie

  5. Ik hang niet aan de grote klok dat ik blog, maar het komt heel af en toe wel ter sprake. Er zijn dus best wel mensen die weten dat ik blog, maar er zijn maar een paar bekenden die ook daadwerkelijk weten waar.

  6. Wel herkenbaar. Ik sta inderdaad ook wel eens met m’n mond vol tanden als ik weer eens een foto maak zonder echte reden. Mn ‘opvang’moeder weet van m’n blog, maar die leest alleen als ik haar vraag om te lezen als ik onzeker ben over wat ik geschreven heb. En m’n begeleidster wéét dat ik blog, maar verder ook niet. Zou het ook raar vinden als iemand uit m’n hulpverlening mee zou kijken.. hou het toch graag voor mezelf.

    Daarnaast toen ik een jaar of zeventien was is m’n blog van toen ontdekt (was anoniem, maar niet anoniem genoeg blijkbaar) en in m’n jeugdzorg dossier gekomen toen ik voor de rechter moest komen (AMK).

    Ik denk wel dat dat gedoe met AMK ook alleen maar meer bevestigt heeft anoniem te blijven & iemand mee te laten lezen voor de waarborg dat het niet tegen me gebruikt kan worden.

    Internet is groot, ik denk dat veel mensen ook niet voorzien wat de gevolgen kunnen zijn. In die zin; lang leven het anonieme bloggen! 🙂 & de bijbehorende akward momenten. 🙂

  7. Ik vind het best knap dat je het volhoudt! Ik zou het echt niet kunnen, heb mijn persoonlijke verhalen nodig om m’n blog levend te houden en die zijn heel herkenbaar. Daar komt ook bij dat ik niet alleen veel ‘bekende’ lezers heb maar ook weer via via en dat is toch wel erg leuk!

    Het stukje over druk zijn herken ik ook wel, het blijft stom om iets af te zeggen omdat ik wil ‘bloggen’.

  8. Even zitten grinniken om jouw post. Ik zag sommige situaties al helemaal voor me! Vooralsnog weet in mijn omgeving niemand dat ik blog, ik doe het ook nog maar net. Maar ik vind het onwijs leuk om te doen en ik ben er stiekem ook best een beetje trots op! Toch kies ik er voor nu maar even voor om het tegen niemand te zeggen. Lijkt me nog even het beste.

  9. Ik vind het juist heerlijk dat iedereen weet dat ik blog. Ik praat er graag over en mensen vinden het eigenlijk altijd wel boeiend. Veel mensen gaan me dan ook volgen, sommige niet.

    Nou schrijf ik over eten, dat is natuurlijk minder persoonlijk.

    Maar ik ben enorm trots op mijn blog. Het geeft mij ervaringen die ik anders nooit op zou doen.

  10. Ik heb het in het begin ook niet perse aan mensen verteld, op mijn beste vriendin na, maar als het ter sprake kwam vertelde ik het wel gewoon. Inmiddels lezen allebei mijn ouders regelmatig mijn blogposts en heb ik ook vriendinnen die mijn blog op Facebook liken en waarvan ik regelmatig een leuke reactie over een blogpost krijg, vind ik juist ook wel leuk! Maar het is ook weer niet zo dat ik het echt van de daken schreeuw ofzo. Deel af en toe een blogpost op mijn eigen Facebook maar dat is het dan ook wel 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *